วเถี่ยและเสี่ยวอวี้โตขึ้น นางก็เลิกตีลูก ๆ ไปนานแล้ว แต่ก็มีการลงไม้ลงมือบ้างเฉพาะตอนที่นางโกรธจริง ๆ เท่านั้น
“เสี่ยวอวี้ เจ้าไปทำสิ่งใดให้ท่านแม่ขุ่นเคืองจนท่านต้องลงไม้ลงมือ?”
หลิวเถี่ยลูบก้นของเขาและจ้องมองไปที่น้องสาวอย่างไม่พอใจ
เพราะเขาต้องรับเคราะห์ไปด้วยทั้ง ๆ ที่เขาไม่เกี่ยวอะไรสักนิด
“ข้าอยากเข้าร่วมกองทัพสตรีแต่ท่านแม่ไม่เห็นด้วย นางยืนกรานให้ข้ากลับไปทำงานที่โรงงานสิ่งทอ!”
เสี่ยวอวี้พูดเบา ๆ
“ไร้สาระ!” หัวหน้าหมู่บ้านตำหนิ “เหตุใดเจ้าจึงอยากเป็นทหารหญิง? กลับไปทำงานในโรงงานสิ่งทอซะ!”
“ข้าไม่ไป ข้าเลิกทำงานในโรงงานสิ่งทอและมีคนอื่นเข้ามารับช่วงต่อแล้ว หากข้ากลับไปก็ไม่มีที่สำหรับข้าหรอก”
เสี่ยวอวี้ก็เริ่มมีอารมณ์ฉุนเฉียวเช่นกัน นางเถียงจนคอเป็นเอ็น “ข้าจะเข้าร่วมกองทัพสตรี!”
“นี่เจ้าออกจากโรงงานสิ่งทอแล้วหรือ!”
หัวหน้าหมู่บ้านจ้องมองด้วยความโกรธ “เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีคนอยากเข้าไปทำงานที่โรงงานสิ่งทอกี่คนแต่เข้าไม่ได้”
จากนั้นเขาก็คว้าไม้กวาดและฟาดใส่เสี่ยวอวี้โดยไม่กลัวว่าจะขายหน้าชาวบ้าน
คราวนี้หลิวเถี่ยเพียงแค่ขมวดคิ้วแต่ไม่ได้หยุดบิดา
“เสี่ยวอวี้ เจ้าอย่ามาสร้างเรื่องก่อกวนเช่นนี้เลย!”
“ใช่ กว่าที่หัวหน้าหมู่บ้านจะเลี้ยงดูเจ้าขึ้นมา กว่าที่เจ้าจะสามารถเข้าทำงานที่โรงงานสิ่งทอเพื่อหารายได้ได้ แต่เจ้ากลับอยากเป็นทหารหญิงอย่างนั้นหรือ ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าเสี่ยวอวี้คิดสิ่งใ
