?”
“ถ้าเช่นนั้นข้าจะไม่แต่งงาน!”
เสี่ยวอวี้พูดด้วยความโกรธ
“ไม่แต่งงาน ทำไม เจ้าอยากเป็นสินค้าขาดทุนอย่างนั้นหรือ?!”
หัวหน้าหมู่บ้านโกรธมากจนยกไม้กวาดขึ้นอีกครั้ง แต่เหล่าเหยวียนจับเขาไว้แน่น
“สินค้าขาดทุน! สินค้าขาดทุน! ในสายตาของพวกท่านก็มีแต่เรื่องเงิน!”
เสี่ยวอวี้ตะโกน “ท่านไม่อยากให้ข้าเป็นทหารหญิงเพราะท่านเสียดายค่าจ้างในโรงงานสิ่งทอใช่หรือไม่?”
“เสียดายเงินแล้วมันทำไมหรือ?”
หัวหน้าหมู่บ้านกล่าว “เจ้าเพิ่งมีชีวิตดี ๆ ได้ไม่กี่วันก็เริ่มก่อปัญหาแล้วรึ? เจ้าลืมฤดูหนาวเมื่อห้าปีก่อนแล้วใช่หรือไม่?”
ห้าปีที่แล้วเป็นปีเก็บเกี่ยวที่ดี แต่ในปีนั้นพวกโจรต้องการข้าวมากกว่าเดิมถึงสองเท่า และในฤดูหนาวปีนั้นผู้คนจำนวนมากในหมู่บ้านก็ไม่มีอะไรจะกิน
ด้วยความที่อากาศหนาวจัดและมีหิมะตกหนักปกคลุมภูเขาเป็นเวลานานกว่าสองเดือน จึงไม่สามารถหาอาหารบนภูเขาได้และมีผู้คนกว่าสิบคนอดตายในซีเหอวาน
แม้แต่ครอบครัวของหัวหน้าหมู่บ้านที่มีชีวิตค่อนข้างดีก็แทบจะแบกรับไม่ไหว
“แต่ห้าปีที่แล้วพวกโจรไม่ได้มาก่อปัญหา และที่ข้าอยากเข้าร่วมกองทัพสตรีก็เพื่อต่อสู้กับพวกโจรมิใช่หรือ!”
เสี่ยวอวี้กล่าวต่อ “ถ้าในครั้งนี้ไม่ใช่เพราะฟางเหลยและพี่มู่หลาน พวกท่านคิดว่าเราจะยังมีชีวิตที่ดีอยู่หรือไม่?”
หัวหน้าหมู่บ้านพูดไม่ออกกับคำถามของเสี่ยวอวี้
“เสี่ยวอวี้ หากเจ้าต้องการเข้าร่วมกองทัพสตรีจริง ๆ เช่นนั้นเจ้าได้ถามแม่นางมู่หล
