รุ่งอรุณแผ่วเบา จ้าวเข่อหรันลืมตาตื่นจากห้วงนิทรา ค่ําาคืนที่ผ่านมา ไร้ซึ่งความฝัน หลับลึกอย่างที่มิได้เป็นมานาน ครั้นตื่นขึ้นมา นางกลับงุนงง อยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าตนอยู่ที่ใด ราวกับจิตวิญญาณยังลอยละล่อง ผ่านไปพัก ใหญ่สติจึงคืนกลับ
เพียงนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ใบหน้าก็ร้อนผ่าวดั่งต้องเปลวไฟ ภาพ ที่ตน บอกฮือ ชวี่ ร้องไห้พรั่งพรู ระบายความคับข้องใจที่อัดแน่นมาทั้งสอง ชาติ เพียงคิดก็อยากมุดแทรกแผ่นดินหนี นางดึงผ้าห่มคลุมศีรษะ ใจคร่ํา ครวญ ช่างโง่งมนัก! ยังไม่รู้ด้วยซ้ําว่าเขาเป็นใคร มีฐานะเช่นไร กลับเปิดเผย หัวใจให้หมดสิ้น มีหนําซ้ํายังเหมือนจะรับปากอะไรบางอย่างอีก…. แต่มันคือ สิ่งใดกัน?
จ้าวเข่อหรันขมวดคิ้ว พยายามรื้อฟื้นความทรงจํา เมื่อคืนตนเสียใจ หนัก ซ๊อกูล มาหา แล้ว…. เอ่ยค่าสารภาพรัก เพียงคิดถึงตรงนั้น ใบหน้า แดงจัดกว่าเดิม หลังจากนั้น นางก็พรั่งพรูทุกสิ่ง ก่อนจะร้องไห้จนหมดแรง ในอ้อมแขนเขา แล้วอะไรอีกเล่า? อ้อ…. บ่าวรับใช้! นางสะดุ้งขึ้นทันที จําได้ แล้ว ก่อนจากไปเขาบอกว่าจะส่งสาวใช้มาให้นางหลายคน และตนก็… ตกลง แล้วด้วย!
“โง่เง่าเสียจริง”
นางสบถในใจ ยังไม่รู้แม้กระทั่งภูมิหลังของเขา กลับยอมรับของ กํานัลเสียแล้ว ทว่าแปลกนัก แม้ปากจะบอกตนว่าอย่าไว้ใจเขา แต่หัวใจก็ กลับโน้มเข้าหาโดยมีรู้ตัว ยอมเปิดแผลเก่าให้เขาเห็น ยอมเผยความอ่อนแอ ที่ไม่เคยให้ใครล่วงรู้
เหตุใดจึงเชื่อใจเขาเช่นนี
