่า “แต่เมื่อได้ยินว่าท่านอาจารย์กลับมา พี่เถี่ยจื่อจึงหยุดโต้เถียงกับพวกเขา”
ขณะที่เขากำลังพูด เขาเห็นหลิวเถี่ยเดินเข้ามาด้วยความโกรธ
หลิวเถี่ยวิ่งไปหาจินเฟิงแต่ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับสิ่งที่ตนเองทำ เขาเข้าไปกระซิบจินเฟิงเบา ๆ “จินเฟิง พ่อของข้าให้ข้ามาบอกเจ้าว่ามีเจ้าหน้าที่จากจวนว่าการมาที่นี่ ดูเหมือนเขาจะมาสร้างปัญหา พวกเขารอเจ้าอยู่ในหมู่บ้าน”
“เจ้าหน้าที่ที่ก่อเรื่องชื่ออะไร?”
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน และข้าก็ไม่กล้าถามด้วย” หลิวเถี่ยกล่าว “แต่ข้าได้ยินมาว่าอู่จั้วเรียกเขาว่าโจวซือเหยีย”
“โจวซือเหยีย?” จินเฟิงหัวเราะเยาะ “พวกเขามาเร็วกว่าที่คิด! อ้อ คงไม่ได้ให้คนของพวกเขาเข้าไปในโรงงานสิ่งทอใช่หรือไม่?”
“ไม่ต้องห่วง ข้าส่งคนไปเฝ้าโรงงานสิ่งทอและโรงหลอมเหล็กแล้ว เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มียุงสักตัวเดียวบินเข้าไปได้”
หลิวเถี่ยทุบหน้าอกของเขาแล้วพูดว่า “ด้วยเหตุนี้ เจ้าหน้าที่จึงอารมณ์เสีย แต่ข้าไม่ได้ทำอะไรเขานะ ข้าเพียงแค่เฝ้าหน้าประตูเพื่อไม่ให้เขาเข้าไปเท่านั้น เขาเองก็หมดหนทางเช่นกัน”
“เจ้าทำถูกแล้ว”
จินเฟิงตบไหล่หลิวเถี่ย จากนั้นก็หันไปมองจางเหลียง “พี่เหลียง ให้คนนำของไปเก็บที่คลังก่อนเถิด แล้วข้าจะกลับไปดู”
