บทที่ 146 พูดกันตรง ๆ
“จินเฟิง พวกเจ้าไปต่อสู้กับพวกโจรมาเป็นอย่างไรบ้าง? ฆ่าพวกมันหมดแล้วหรือ?”
“จินเฟิง เจ้าลากสิ่งใดมาด้วย เหตุใดจึงหนักเช่นนี้เล่า”
“คงไม่ใช่เงินหรอกนะ?”
“จะเป็นไปได้อย่างไร? หากเป็นเงินแล้วมีจำนวนหลายสิบกระสอบเช่นนี้จะเป็นเงินเท่าใดกันเชียว?”
หลังจากเข้าไปในหมู่บ้าน ก่อนที่จินเฟิงจะมีเวลาแยกจากขบวน เขาก็ถูกรายล้อมไปด้วยชาวบ้านที่พร้อมจะยิงคำถามทุกประเภท
หลังจากจัดการกับความวุ่นวายของเหล่าชาวบ้านได้ในที่สุด จินเฟิงก็กำลังจะตรงกลับบ้าน และเขาก็ได้เห็นชายวัยกลางคนสวมชุดฉางผาว*[1] สีขาวงาช้างเดินออกมาพร้อมกับเจ้าหน้าที่อีกสองคน
“เขาคือโจวซือเหยียหรือ?” จินเฟิงมองไปที่หลิวเถี่ย
“เขาผู้นี้แหละ” หลิวเถี่ยพยักหน้า
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ จินเฟิงก็หรี่ตาลงและมองไปที่คนเบื้องหน้า
โจวซือเหยียรูปร่างไม่สูงและผอมมาก เขาถือพัดอยู่ในมือ ตาตก จมูกและริมผีปากบาง มีหนวด รูปลักษณ์เช่นนี้ทำให้ผู้คนอึดอัดตั้งแต่แรกเห็น
เมื่อโจวซือเหยียเริ่มหัวเราะ จินเฟิงก็รู้สึกไม่สบายใจมากยิ่งขึ้น
เขารู้สึกว่าชายผู้นี้ยิ้มแต่ดวงตาไม่ยิ้มตามไปด้วย
“ท่านนี้คือท่านอาจารย์จินใช่หรือไม่?”
โจวซือเหยียเดินไปด้านหน้าพร้อมเอ่ยทักทายจินเฟิง “ข้าได้ยินมานานแล้วว่าท่านอาจารย์จินยังหนุ่มและมีหน่วยก้านดี ทั้งยังมีพรสวรรค์มากมาย จนกระทั่งข้ามีโอกาสมาพบจึงรับรู้ได้ในทันทีว่าข่าวลือนั้นเป็นเรื่องจริง ไม่เสียแรงที่ข้าร
