อท่าน”
“โจวซือเหยียเยินยอกันเกินไปแล้ว”
จินเฟิงไม่ทันได้แสดงความเคารพก็เอ่ยถามออกมาอย่างสบาย ๆ “เป็นที่น่าสงสัยนักว่าเหตุใดโจวซือเหยียจึงได้เดินทางมายังภูเขาเล็ก ๆ แห่งนี้หรือ?”
การไม่แสดงความเคารพก็เหมือนกับการตบหน้า ความชั่วร้ายฉายแวบขึ้นมาในดวงตาของโจวซือเหยียชั่วขณะ แต่ก็ถูกระงับไว้ได้อย่างรวดเร็ว
เขายังคงแสดงสีหน้ายิ้มแย้มพูดว่า “ข้าขอหารือกับท่านสักเดี๋ยวได้หรือไม่?”
“ได้ เชิญที่บ้านข้าเถิด”
จินเฟิงพยักหน้าและนำทางไป
ดวงตาของโจวซือเหยียเป็นประกาย เขารีบตามชายหนุ่มไปทันที
ก่อนหน้านี้เขาอยากจะไปที่บ้านของจินเฟิง แต่ถูกหลิวเถี่ยและคนอื่น ๆ หยุดเอาไว้เสียก่อน
ตอนนี้จินเฟิงเป็นฝ่ายเริ่มเชิญเขาก่อน ซึ่งตรงกับความประสงค์ในใจของเขาอย่างมาก
บางทีเขาอาจได้เห็นไนปั่นด้ายที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ของจินเฟิง
ตั้งแต่จำความได้ โจวซือเหยียก็ได้เห็นไนปั่นด้ายทุกวัน หากเขาได้สำรวจเพียงชั่วครู่ เขาย่อมสามารถเลียนแบบมันได้อย่างแน่นอน
“ท่านอาจารย์จิน สิ่งที่อยู่ในเกวียนน่าจะเป็นของที่ขนมาจากเขาเถี่ยกว้านใช่หรือไม่?”
โจวซือเหยียเหลือบมองที่เกวียนและถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ “โจรเขาเถี่ยกว้านปักหลักที่อำเภอจินชวนมาหลายปีแล้ว และพวกเขาก็ทำร้ายผู้คนมากมาย ท่านอาจารย์ หากเจ้าปราบปรามพวกโจรได้สำเร็จคงเก็บเกี่ยวมาได้ไม่น้อย?”
แม้ว่าโจรเขาเถี่ยกว้านจะจ่ายส่วยให้เขาทุกปี แต่เขาก็ไม่รู้ว่าหลิวเจียงมีเงินสะสมไว้เท
