บทที่ 145 ระมัดระวังตัว
“แม่นางมู่หลาน ไม่มีใครรังแกพวกนางหรอก!”
ฟางเหลยพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ท่านอาจารย์กำชับแล้วว่าห้ามผู้ใดรังแกพวกนาง พวกข้าจะกล้าทำเช่นนั้นได้อย่างไร?”
“หากไม่มีใครรังแก แล้วพวกนางร้องไห้ทำไม”
“ข้าก็มิอาจรู้ได้”
ฟางเหลยเอ่ยออกมาราวกับไม่ได้รับความเป็นธรรม “เมื่อครู่ยังดี ๆ อยู่เลย แต่จู่ ๆ พวกนางก็ร้องไห้ออก มาเสียอย่างนั้น”
“ท่านอาจารย์ พี่เหลียง พวกข้าไม่ได้รังแกพวกนางจริง ๆ”
เจิ้งฟางเดินออกมาและพูดว่า “ข้าเองก็คอยดูอยู่ สหายของเราไม่มีใครพูดอะไรรุนแรงด้วยซ้ำ”
“หว่านเหนียง บอกข้าทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น?”
ชิ่งมู่หลานเรียกหญิงสาวในวัยยี่สิบต้น ๆ ออกมาจากฝูงชน “ท่านอาจารย์จินไม่ใช่โจร เขาเป็นบัณฑิต และเป็นผู้ที่มีเหตุผลที่สุด หากถูกคนเหล่านี้รังแกเจ้าก็แค่บอกเขาไป แล้วท่านอาจารย์จินจะช่วยเจ้าจัดการคนผู้นั้นอย่างแน่นอน”
หญิงสาวคนหนึ่งนามว่าหว่านเหนียงอายุมากกว่าคนอื่นหน่อย ในตอนแรกนางเคยชินกับการอยู่บ้านเพื่อดูแลน้องชายน้องสาวของนาง แต่หลังจากนางถูกขายให้กับเขาเถี่ยกว้าน นางก็พยายามดูแลเด็กหญิงคนอื่นอย่างเต็มที่ ดังนั้นนางจึงได้รับความนิยมอย่างมากในกลุ่ม กล่าวได้ว่านางคือผู้นำของสตรีเหล่านี้
“พวกพี่ชายไม่ได้รังแกพวกข้า และพวกเขาก็คอยถามไถ่ตลอดว่าพวกข้ากินอิ่มหรือไม่”
หว่านเหนียงปาดน้ำตา “พวกข้า… ตั้งแต่พวกข้ามาถึงที่นี่ พวกข้าไม่เคยอิ่มท้องแม้แต่ครั้งเดียว… เมื่อพี
