บทที่ 147 ท่าดีทีเหลว
“สหายอย่างนั้นหรือ เหอะ!”
จินเฟิงแทบจะแค่นหัวเราะด้วยความโกรธ “พวกโจรที่เจ้าเลี้ยงดูมาหลายร้อยชีวิตเพื่อฆ่าข้า เมื่อข้าสังหารพวกเขา ข้าต้องจ่ายค่าชดเชยให้เจ้าอีกอย่างนั้นหรือ? โจวซือเหยีย ก่อนที่เจ้าจะออกเดินทางมาในวันนี้ เจ้าหลงลืมสมองเอาไว้ที่บ้านหรือไม่? หากสิ่งนี้มีเหตุผล เจ้าเอาตรรกะแบบนี้มาจากที่ใด?”
“ท่านอาจารย์จิน พวกเราต่างก็เป็นบัณฑิต การที่เจ้าจะด่าทอข้าครั้งสองครั้งข้าย่อมไม่ถือสา แต่หากเจ้าเอ่ยออกมาอีกครั้ง เราคงได้เห็นดีกันแน่!”
สุดท้ายโจวซือเหยียก็ไม่สามารถเสแสร้งได้อีก
“อ้อ ไม่ทราบว่าโจวซือเหยียจะจัดการข้าอย่างไรหรือ?”
จินเฟิงถามด้วยรอยยิ้ม “ในฐานะเจ้าหน้าที่ทางการของราชสำนัก เจ้ากลับสนับสนุนกลุ่มโจรอย่างลับ ๆ เจ้าจะต้องถูกประหารชีวิตตามกฎหมาย เจ้าไม่สามารถปกป้องตัวเองได้ด้วยซ้ำ แล้วจะมาเล่นงานข้าได้อย่างไร?”
นี่เป็นเหตุผลว่า ทำไมเมื่อจินเฟิงเห็นโจวซือเหยีย เขาจึงไม่แสดงความเคารพใด ๆ ทั้งยังสนทนาด้วยถ้อยคำที่ไม่ให้เกียรติอีกฝ่าย
ในสายตาของบัณฑิตหนุ่ม โจวซือเหยียจบเห่แล้ว เหตุผลที่เขายังคงพูดคุยกับบุรุษผู้นี้มากมายก็เพียงเพื่อดูว่าอีกฝ่ายกำลังวางแผนอะไรอยู่
“ท่านอาจารย์จิน เจ้าบอกว่าข้าหนุนหลังโจร แล้วจะแปลว่าข้าทำเช่นนั้นจริง ๆ หรือ?”
โจวซือเหยียก้มหน้าลง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งและจ้องไปที่จินเฟิงนิ่ง “หลิวเจียงจะเป็นโจรหรือไม่ ไม่ใช่การตัด
