บทที่ 148 บ้าระห่ำ
“ท่านอาจารย์ ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่าว่าข้าล้อเล่น”
โจวซือเหยียฝืนยิ้มประจบประแจง และโค้งคำนับจินเฟิงเพื่อยอมรับความผิดพลาดของตนเอง
“ทว่าแวดวงนี้สามารถยืดหยุ่นได้จริง ๆ”
น้ำเสียงของจินเฟิงเรียบเฉย “แต่ข้าไม่ได้ตลกไปกับซือเหยียด้วย”
“ท่านอาจารย์ เจ้าอย่ารังแกข้าเลย!”
โจวซือเหยียยกยิ้มประจบประแจงแล้วพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ท่านอาจารย์ ท่านคงยังไม่รู้ว่าข้าเป็นคนของตระกูลโจว อย่างไรตระกูลโจวก็…”
“ข้ารู้ว่าตระกูลโจวเป็นอย่างไร และข้าก็รู้ด้วยว่าตอนนี้เจ้ากำลังเอาดีเข้าตัว อย่าว่าแต่เจ้าเลย แม้แต่ผู้สนับสนุนของเจ้าอย่างโจวฉางหลินก็เป็นเพียงตระกูลย่อยไม่ใช่ตระกูลหลัก ข้าเกรงว่าตระกูลโจวในเปี้ยนจิงอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีโจวซือเหยียอย่างเจ้าอยู่”
จินเฟิงหัวเราะเยาะ “ข้าพูดถูกหรือไม่?”
“มิตรภาพระหว่างท่านอาจารย์กับชิ่งไหวนั้นไม่ธรรมดาเสียจริง ชิ่งไหวบอกเรื่องนี้กับท่านด้วยอย่างนั้นหรือ”
โจวซือเหยียคิดว่าเป็นชิ่งไหวที่บอกเรื่องนี้กับจินเฟิง เมื่อเขาพบว่าไพ่ใบสุดท้ายของตนถูกเปิดเผย ความดื้อดึงของเขาก็พังทลายลง
“ข้ายอมรับความพ่ายแพ้ในครั้งนี้ ในเมื่อบัณฑิตอย่างเจ้าต้องการครอบครองเขาเถี่ยกว้าน ข้าก็จะไม่ขัดขวาง และต่อจากนี้ข้าก็จะไม่ยุ่งกับไนปั่นด้ายอีก ต่อแต่นี้ไปเราจะอยู่อย่างสงบไม่รุกรานกันและกัน”
“โจวซือเหยีย เจ้าพยายามจะฆ่าข้าซ้ำแล้วซ้ำอีก เจ้ายอมรับความพ่ายแพ้ง่ายดายเช่นนี้เ
