สินใจของเจ้า แต่เป็นการตัดสินใจของข้า!”
“โจวซือเหยียนั่นคือสิ่งที่ท่านวางแผนไว้สินะ”
จินเฟิงตระหนักได้ทันที
“เจ้าโอหังเกินไปหรือไม่ ผู้คนหลายหมื่นคนในอำเภอจินชวนรู้ว่าหลิวเจียงเป็นโจร เจ้าจะจำแนกถูกและผิดด้วยประโยคเดียวได้อย่างไร”
ชิ่งมู่หลานทนฟังไม่ไหวอีกต่อไป นางตบโต๊ะแล้วเอ่ย “อีกทั้งเรายังจับกุมผู้คนได้มากกว่าร้อยคน พวกเขายังมีชีวิตอยู่ ทั้งหมดเป็นหลักฐานที่หักล้างไม่ได้!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ท่านอาจารย์จิน สหายของเจ้าไร้เดียงสายิ่งนัก!”
ดูเหมือนว่าโจวซือเหยียจะได้ยินเรื่องตลกเข้า เขาหัวเราะอยู่พักหนึ่งแล้วเอ่ยอย่างเย็นชา “ที่อื่นข้าไม่ขอเอ่ยถึง แต่ในจินชวน ข้าคือกฎ!
ถ้าข้าบอกว่าหลิวเจียงเป็นโจร เขาก็จะเป็นโจร ถ้าข้าบอกว่าเขาไม่ใช่ เขาก็ไม่ใช่!”
“แล้วเจอกันที่ศาล!”
ชิ่งมู่หลานโกรธมากจนกัดฟันของนางเสียงดังกรอด
“จะขึ้นศาลหรือ เจ้าลองดูก็ได้”
โจวซือเหยียหัวเราะอย่างเหยียดหยามและพูดว่า “ข้าก็อยากจะรู้เช่นกันว่า นายอำเภอผู้มีสิทธิ์พิพากษาจะเชื่อในตัวเจ้ากับโจรไม่กี่คนหรือเชื่อในตัวข้า! อย่างไรก็ตาม ข้าขอเตือนไว้ก่อนว่า ตามกฎหมายต้าคัง เมื่อประชาชนฟ้องเจ้าหน้าที่ ไม่ว่าจะถูกหรือผิด สิ่งที่เจ้าต้องโดนคือการโบยยี่สิบไม้ หากจะขึ้นศาลจริง ๆ ขั้นแรกเจ้าต้องเตรียมสะโพกของเจ้าให้พร้อมสำหรับการถูกโบย”
“กฎหมายของต้าคังเสื่อมทรามขนาดนี้เลยหรือ?”
เมื่อจินเฟิงได้ยินสิ่งนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
กฎหม
