บทที่ 143 คำแนะนำของถังตงตง
“พวกนางไม่มีหยาผายและไม่มีรายชื่อในบัญชีแล้ว พวกนางไม่สามารถกลับบ้านได้”
ชิ่งมู่หลานกล่าว
หยาผายเปรียบเสมือนบัตรประจำตัวประชาชนในศตวรรษที่ 21 หลังจากชำระภาษีทุกปีจะมีการประทับตราชำระภาษีไว้บนป้ายหยาผาย หากไม่มีหยาผายก็เท่ากับว่าบุคคลนั้นเป็นผู้ลี้ภัย
หลังจากที่สตรีเหล่านี้ถูกขาย ครอบครัวของพวกนางย่อมไม่จ่ายภาษีให้พวกนางอีกอย่างแน่นอน
หากไม่ได้จ่ายภาษีหนึ่งปีก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แค่จ่ายค่าปรับเพิ่มเป็นสองเท่าก็จบ แต่การถูกยกเลิกบัญชีรายชื่อไปแล้วถือเป็นเรื่องที่จัดการได้ยาก
“ท่านอาจารย์รู้หรือไม่ว่า พวกนางไม่เพียงไม่ได้รับเงินแต่ยังต้องจ่ายเงินให้หยาผอด้วย!”
ชิ่งมู่หลานพูดด้วยความเศร้า “เพราะบิดามารดาของพวกนางไม่สามารถจ่ายภาษีในส่วนของพวกนางได้ จึงให้เงินแก่หยาผอและขอให้หยาผอหาคนแสร้งทำเป็นโจรชิงตัวพวกนางไป เมื่อพวกนางถูกถอดออกจากบัญชีรายชื่อก็สามารถประหยัดภาษีที่ต้องจ่ายได้มากกว่าครึ่งหนึ่ง หากพวกนางกลับไปเช่นนี้ ผลลัพธ์ที่เป็นไปได้มากที่สุดคือพวกนางจะถูกพ่อแม่จับถ่วงน้ำตาย”
“เช่นนั้นก็ให้พวกนางอยู่ที่นี่ไปก่อน”
จินเฟิงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “อย่างไรข้าจะกลับไปคุยกับตงตงในภายหลัง…”
“คุยกับข้าเรื่องอะไรหรือ?”
เสียงที่คมชัดดังมาจากประตู
จินเฟิงหันกลับมาและเห็นกวานเสี่ยวโหรวและถังตงตงเดินเข้ามา
ข้างหลังคือจางปู่โถวและทหารหญิงอีกหลายคน
“พวกเจ้ามาที่นี่ได้อย่าง
