ไร?”
จินเฟิงถามด้วยความประหลาดใจ
“ข้าเป็นห่วงเจ้า… ประจวบเหมาะกับจางปู่โถวจะมาที่นี่พอดี พวกข้าก็เลยขอตามมาด้วย…”
กวานเสี่ยวโหรวก้มศีรษะลงแล้วตอบ
“นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ? หากเจอคนไม่ดีบนถนนจะทำอย่างไร?”
จินเฟิงตำหนิ
“โจรที่มีชื่อมากที่สุดทางตะวันตกของอำเภอก็คือโจรเขาเถี่ยกว้านและโจรเขาเมาเมา ตอนนี้พวกเขาถูกกวาดล้างไปแล้ว อีกอย่างมีจางปู่โถวและอาหลาน ใครจะกล้าปล้นพวกเรา”
ถังตงตงกล่าวต่อ “ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะเสี่ยวโหรวเป็นห่วงเจ้ามิใช่หรือ?”
“ไว้กลับไปข้าค่อยจัดการพวกเจ้า!”
จินเฟิงชี้ไปที่หญิงทั้งสองคน จากนั้นหันไปมองจางปู่โถว “แล้วจางปู่โถวมาที่นี่ได้อย่างไร?”
“เมื่อเช้าข้าได้ข่าวว่าพวกโจรเขาเถี่ยกว้านกำลังจะบุกโจมตีซีเหอวาน ข้าก็เลยอยากนำเรื่องมารายงานท่านอาจารย์ แต่ใครจะรู้ว่าเมื่อข้าไปถึงที่นั่น ทุกอย่างจะจบลงแล้ว ข้าได้ยินมาว่าท่านอาจารย์กำลังมุ่งหน้าไปยังเขาเถี่ยกว้านเลยตามมาเผื่อว่าท่านอาจต้องการความช่วยเหลือ?”
จางปู่โถวมองไปที่จินเฟิงด้วยสายตามุ่งมั่น
ความคิดแรกของเขาเมื่อได้รับข่าวคือจินเฟิงต้องเสียชีวิตแล้วแน่ ๆ แต่เมื่อเขามาถึงซีเหอวานก็ตระหนักได้ว่าเป็นกลุ่มโจรเขาเถี่ยกว้านที่ล้มตาย
หัวหน้าหมู่บ้านเก็บหนามกระสุนเหล็กและธนูจ้งหนู่ไว้บนลานนวดข้าว จางปู่โถวคิดไม่ออกว่ากลุ่มคนแก่ คนป่วย และคนพิการในซีเหอวานจะสามารถสังหารโจรได้หลายร้อยชีวิตได้อย่างไร
จนกระทั่งเขามาถึงภูเขาเ
