บทที่ 142 คนน่าสงสาร
หากจินเฟิงต้องการรับอนุภรรยา หญิงสาวจำนวนมากในซีเหอวานและกวานเจียวานต่างก็รอให้เขามาขอ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องไปสรรหาหญิงที่ถูกดักฉุด
เมื่อเห็นว่าเป็นแบบนี้บัณฑิตหนุ่มก็รู้สึกโกรธ
“ที่คอกม้านั่น พี่ใหญ่ตามข้ามา!”
ซวนจื่อปีนขึ้นไปด้านบนแล้วชี้ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ
ทางตะวันตกเฉียงเหนือของที่ราบมีบ้านไม้เตี้ย ๆ เรียงกันอยู่ข้างคอกม้า
ทหารผ่านศึกเพิ่งค้นบ้านที่ก่อด้วยอิฐแต่ยังไม่ได้ค้นที่อื่น ๆ พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะมีคนจำนวนมากซ่อนตัวอยู่ในบ้านไม้ที่เรียบง่ายเช่นนี้
เมื่อจินเฟิงเปิดประตูบ้านไม้หลังหนึ่ง เขาก็แทบจะอาเจียนออกมา
เขาเห็นหญิงสาวสิบกว่าคนอัดแน่นกันอยู่ในห้องเล็ก ๆ ขนาดราว ๆ สองผิง
พวกนางจะกิน ดื่ม และทำทุกอย่างในห้องนี้ เรื่องกลิ่นก็เกินกว่าจะจินตนาการได้
เสื้อผ้าของหญิงสาวส่วนใหญ่ขาดรุ่ยเกินกว่าจะคลุมร่างกายมิดชิด และบางคนก็ถึงขั้นเปลือยเปล่า
หลายคนมีดวงตาหมองคล้ำและนอนราบกับพื้นโดยไม่ขยับเขยื้อน มีเพียงสองคนเท่านั้นที่มองมาที่ประตู
“หลิวเจียงสมควรตาย!”
ชิ่งมู่หลานกัดฟันพูด
ถ้าหลิวเจียงอยู่ที่นี่ นางคงจะใช้ดาบฟันเขาอย่างแน่นอน
อีกห้าห้องถัดไปก็เป็นแบบนี้เช่นเดียวกัน
ทว่าในห้องที่หก กลับมีบรรยากาศที่แตกต่างออกไป
หญิงสาวหลายสิบชีวิตที่ถูกขังอยู่ในห้องนี้ล้วนแต่งตัวเรียบร้อย แต่เมื่อเห็นใครบางคนเปิดประตูเข้ามา พวกนางทั้งหมดก็ย่อตัวลงและไปแอบอยู่ที่มุมห้องด
