บทที่ 141 ม้าเนื้อ
“สมบัติของหลิวเจียงอย่างนั้นหรือ?”
จินเฟิงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสนใจขึ้นมา
โจรเขาเถี่ยกว้านเข้ามาครอบครองอำเภอจินชวนหลายปี ปริมาณส่วยต่อปีที่พวกเขารวบรวมได้ก็คงไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ
แม้ว่าพวกเขาจะต้องมอบส่วนหนึ่งให้กับโจวซือเหยียเพื่อเป็นบรรณาการ แต่พวกโจรก็ยังเก็บส่วนที่เหลือไว้ด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น พวกโจรไม่เพียงแต่รวบรวมส่วยประจำปีแต่ยังเปิดโรงพนันใต้ดินในบางแห่งด้วย บางครั้งพวกเขาก็ลักพาตัวหรือปล้นพ่อค้าผู้มั่งคั่ง
สิ่งเหล่านี้สามารถสร้างรายได้มากกว่าการเก็บส่วยรายปีเสียอีก
เพราะเงินส่วนนี้ไม่จำเป็นต้องส่งให้โจวซือเหยีย นอกจากมอบเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ แก่โจรคนอื่น ๆ ที่เหลือเกือบทั้งหมดล้วนตกไปอยู่ในมือของหลิวเจียงผู้เป็นหัวหน้าใหญ่
แม้แต่จินเฟิงก็ไม่สามารถเดาได้ว่าหลิวเจียงจะสะสมความมั่งคั่งไว้ได้มากเพียงใดในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
“พาข้าไปดู”
จินเฟิงโบกมือให้ทหารผ่านศึกปลดเชือกที่มัดซวนจื่อ
“พี่ใหญ่ตามข้ามา!”
ซวนจื่อลุกแล้ววิ่งขึ้นไปบนภูเขา
“ไม่ต้องวิ่งเร็วเช่นนั้นหรอก!”
ฟางเหลยยกหน้าไม้ขึ้นแล้วเล็งไปที่หลังของซวนจื่อ “อย่าคิดจะเล่นตุกติก ไม่เช่นนั้นข้าจะฆ่าเจ้าด้วยลูกธนูเพียงดอกเดียวนี้!”
“ข้าไม่กล้า ข้าไม่กล้าหรอก!”
ซวนจื่อชะลอความเร็วลงทันที
ภูเขาเถี่ยกว้านสูงไม่มากนัก จุดที่สูงที่สุดสูงไม่ถึงหกสิบจั้ง และเตี้ยกว่าเขารอบ ๆ หลายแห่ง อย่างไรก็ตาม ภูเขาเถี่ยกว้านไม่เพีย
