สามนาย แต่ยังไม่มีใครเสียชีวิต” เจิ้งฟางกล่าว
“ดีแล้ว” จินเฟิงพยักหน้า “ไปดูกันเถอะ”
หลังจากเดินไปตามเชิงเขาไม่กี่ร้อยเมตร ขบวนของพวกเขาก็มาถึงค่ายที่เจิ้งฟางปักหลัก
ห่างจากค่ายสิบจั้ง คือเส้นทางขึ้นภูเขา เป็นแนวของสนามรบ
จินเฟิงเหลือบมองพื้นที่ตรงหน้าและขมวดคิ้วเล็กน้อย
ไม่แปลกใจเลยที่เจิ้งฟางจะไม่ประสบความสำเร็จในการเอาชนะหลังจากต่อสู้มานาน เพราะพื้นที่ของเขาเถี่ยกว้านเหมาะสำหรับการป้องกันมากกว่าเขาชิงสุ่ย
แม้ว่าถนนขึ้นภูเขาจะกว้างสามจั้ง แต่พวกโจรก็สร้างกำแพงหินที่ทั้งหนาและสูงเอาไว้ทำให้เหลือทางเดินกว้างไม่ถึงจั้ง กำแพงนี้เหมือนกับกำแพงเมืองทุกประการ
ประตูไม้หนาบนทางเดินถูกปิดกั้นจากด้านใน พวกโจรสามารถยืนบนกำแพงแล้วขว้างก้อนหินลงไปเพื่อสังหารผู้โจมตีนอกกำแพงได้
เจิ้งฟางมาจากเขาเมาเมาและไม่สามารถนำเครื่องเหวี่ยงหินมาด้วยได้ เขาจึงนำธนูจ้งหนู่มาเพียงสองตัวเท่านั้น อย่างไรก็ตามกำแพงเมืองทำจากหินหนาและไม่สามารถเจาะทะลุได้ด้วยธนูจ้งหนู่ เขาทำได้เพียงใช้ธนูจ้งหนูสกัดกั้นตอนเผชิญหน้ากับพวกโจรเท่านั้น
“ท่านอาจารย์มีความเห็นอย่างไรหรือ?”
เจิ้งฟางมองไปที่จินเฟิงและถามอย่างคาดหวัง
