ภายในเรือนเชียอวี่ เสียนอวิ๋นก๋าลังช่วยจ้าวเข่อเหรินสางผม เตรียม
ตัวเข้านอน บนโต๊ะเครื่องแป้งอันประณีต กลับมีปิ่นไม้ธรรมดาเล่มหนึ่งวาง อยู่เงียบ ๆ มันเป็นเพียงปืนไม้แกะสลักจากไม้เนื้อหยาบ งานฝีมือไม่ ประณีต มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นของราคาถูกจากแผงลอย ทว่ามันกลับวาง เคียงข้างเครื่องประดับล้ําค่าและเครื่องสําอางราคาแพงอย่างโดดเด่นราวกับ
จงใจ
“คุณหนู วันนี้ช่างเฉียดฉิวจริง ๆ นะเจ้าคะ”
เสียนอวิ๋นเอ่ยขณะหวีผม
“หากพวกเราไม่ได้เตรียมตัวไว้ก่อน เกรงว่าวันนี้คงลําบากแล้ว”
จ้าวเข่อเหรินยิ้มอย่างมั่นใจ
“ข้าไม่เคยออกรบโดยไร้ความมั่นใจ หลิงเอ๋อร์เป็นคนเช่นไร ข้ารู้ดี คบหากันมานานเพียงนั้น นางเป็นคนเห็นแก่ผลประโยชน์ เพียงมีของล่อใจ ต่อให้เป็นเจ้านายเก่า ก็ขายได้โดยไม่กระพริบตา คนเช่นนั้น ฬ่าช้าเสียยิ่ง กว่าเศษธุลี”
เสียนอวิ่นพยักหน้าเห็นด้วย
“ถูกต้องเจ้าค่ะ ต่ําช้าโดยแท้”
“เพราะต่าช้า จึงสมควรตาย ไม่ใช่หรือ?”
จ้าวเข่อเหรินหยิบปิ่นไม้ขึ้นมาหมุนเล่น
ๆ
“โชคดีที่ข้าวางหมากไว้ก่อน หากวันนี้นางโพล่งออกมาจริง ๆ ต่อให้ ท่านพ่อท่านแม่ไม่เชื่อ ก็ย่อมเกิดรอยร้าวแห่งความระแวง และวันนี้ จ้าวเข่อหรันก็อยู่ด้วย หากนางเริ่มสงสัย ข้าจะทําอะไรต่อไปก็คงไม่สะดวก
ปี่นไม้นั้น คือของที่นางให้คนไปขโมยมาจากบ้านหลิงเอ๋อร์ เป็นปี่น ที่หลิงเอ๋อ ซื้อให้มารดาด้วยตนเอง วันนั้นก่อนเข้าโถงใหญ่ จ้าวเข่อเหรินตั้ง ใจปักมันไว้บนศีรษ
