ข้าไปทั้งที่ไม่เกี่ยวข้อง แล้วยังมองข้าราวกับรู้บาง อย่าง….หรือว่านางจะรู้เรื่องก่อนหน้านี้แล้ว?”
เสียนอวิ้นรีบปลอบ
“หากรู้จริง คุณหนูใหญ่คงโวยวายไปแล้ว คุณหนูวางใจเถิดเจ้าค่ะ”
ค้าปลอบนั้นทําให้นางสงบลงเล็กน้อย
“ถึงอย่างไร ต่อไปต้องระวังให้มาก หลิงเอ๋อ ตายแล้ว เราขาด ขาด
ตาไปหนึ่งคน”
เสียนอวินยิ้มเจ้าเล่ห์
“ง่ายนักเจ้าค่ะ คุณหนูไปขอฮูหยินเพิ่มคนให้เรือนชุนฮุยสิคะ แล้ว ค่อยชื้อตัวทีหลัง คนใหม่ไร้เยื่อใย ยิ่งชื้อง่าย”
ดวงตาจ้าวเย่อเหรินเป็นประกาย
“ดีมาก!”
ขณะเรือนเชียอวี่วางหมากอย่างสุขุม เรือนชิงเหอของฉันเชียงเหอก
ลับอิมครีม คืนนั้น จ้าวชงมิได้พักที่นี่ แต่ไปเรือนสุยเพิง โดยอ้างว่า จ้าวเข่อเฟิงช่วยเรื่องปื่น ไม่ให้ลุกลาม เพียงคิดถึงเรื่องนั้น ฉันเชียงเหอก็ ร้อนรุ่ม พลิกตัวไปมา แม่นมฉัน ผู้เลี้ยงดูนางมาตั้งแต่วัยเยาว์ เอ่ยเสียงอ่อน
พวกอน!”
“ฮูหยินมีเรื่องค้างคาใจ จึงหลับไม่ลงใช่หรือไม่?”
ฉินเชียงเหอลุกขึ้นนั่ง สีหน้าขุ่นมัว
“แม่นม ท่านว่า เข่อหรินยังเป็นลูกข้าหรือไม่? ถึงได้เอาใจไปเข้าข้าง
ฉินหมิวมัวถอนใจ
“ฮูหยิน อย่าพูดเช่นนั้น นางเป็นสายเลือดแท้ ๆ ของท่าน”
“ถ้าไม่ใช่เพราะลูกดี ๆ ของข้า วันนี้ท่านพี่จะไปเรือนสุยเฟิงหรือ?”
เสียงนางเจ็บแค้น
“ครั้งก่อนก็เช่นกัน นางเข้าประตูมาพร้อมแม่ลูกคู่นั้น ยังไม่ช่วยเล่อ
เหรินอีก!”
ฉินหมิวมั่วกล่าวช้า ๆ
“ฮูหยิน ท่านยกเลิกคู่หมั้นของคุณหนูใหญ่ เพื่อ
