บทที่ 129 คุกคาม
เนื่องจากการปิดโรงงานสิ่งทอและการระงับการทำงานในพื้นที่ก่อสร้าง หมู่บ้านซีเหอวานที่เคยมีชีวิตชีวามาหลายเดือน จู่ ๆ ก็เงียบลงและกลับคืนสู่สภาพที่ไร้ชีวิตชีวาอีกครั้ง
รอยยิ้มบนใบหน้าของชาวบ้านหายไป เมื่อพวกเขาเจอหน้ากันก็ได้แต่ถอนหายใจให้กัน แต่ละคนขมขื่นและมีความขุ่นเคืองมากกว่าครั้งก่อน
คำพูดทักทายที่พูดกันในหมู่บ้านซีเหอวานและกวานเจียวานจากการถามไถ่ว่า ‘กินข้าวหรือยัง’ ถูกแทนที่ด้วยคำว่า ‘โจรพวกนี้สมควรตาย’
เพราะชาวบ้านทุกคนรู้ดีว่าคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้คือโจรเขาเถี่ยกว้าน
ชีวิตของพวกเขากำลังจะดีขึ้นเรื่อย ๆ แต่หลังจากถูกพวกโจรเข้ามาแทรกแซง ทุกอย่างก็มลายหายไปในพริบตา
มีข่าวลือในหมู่บ้านว่าจินเฟิงอาจทิ้งซีเหอวานไปพร้อมไนปั่นด้ายของเขาและย้ายไปตั้งโรงงานในอำเภอจินชวนหรือเขตที่ไม่มีโจร
ทันทีที่มีข่าวลือนี้ออกมา ชาวบ้านทุกคนก็ตื่นตระหนก เป็นเหตุให้ในช่วงนี้หัวหน้าหมู่บ้านทั้งสองต่างก็มุ่งหน้าไปที่บ้านของจินเฟิงเพื่อถามไถ่ข่าวนี้หลายต่อหลายครั้งอย่างร้อนใจ
น่าเสียดายที่จินเฟิงกับหม่านชางอยู่แต่ในโรงหลอมเหล็ก เวลากินข้าวกวานเสี่ยวโหรวก็จะเป็นผู้ที่นำอาหารไปให้ เวลานอนพวกเขาก็ไม่กลับออกมา หัวหน้าหมู่บ้านทั้งสองที่กำลังร้อนใจไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากผลัดกันเฝ้าประตูโรงหลอมเหล็กเพื่อรอให้จินเฟิงออกมาหลังจากเสร็จงาน แล้วค่อยทำการหารือ
ด้วยเหตุนี้ ก่อนที่จินเฟิงจ
