บรู้ เหตุใดเขาจึงรู้? ฮือ ชวี่รู้ตัวว่าพูดพลาด แต่ความหึงหวงแล่นวาบ
“ข้ารู้ก็แล้วกัน เขาเป็นบุรุษหลายใจ ไม่คู่ควรให้เจ้าคิดถึง”
“เหตุใดท่านถึงรู้ละเอียดเช่นนั้น?”
เยาไม่ตอบคําถามตรง ๆ เพียงเอ่ยต่อ
ๆ
“ก่อนถอนหมั้น เขาก็ลอบคบกับน้องสาวเจ้ามานานแล้ว”
จ้าวเข่อหรันเผลอหลุดปาก
“ท่านรู้ได้อย่างไร?”
สายตาเขาจับความผิดปกติได้
“เจ้ารู้มาก่อนแล้ว?”
นางพยักหน้า
“ใช่ และการถอนหมั้นนั้นตรงใจข้า
คําว่า ตรงใจ า ทําให้สีหน้าเขาสว่างวาบ ความหึงก่อนหน้าหายวับ
“ท่านได้ยินข้าหรือไม่?” นางถามเมื่อเห็นเขายิ้มคนเดียว
“วิธี ข้ารู้ ข้าไม่บอก”
เขามองนางด้วยแววตาร้อนแรง
“แต่ที่เจ้าบอกว่าไม่รักเขา ข้า ใจมาก”
จ้าวเข่อหรันหลบสายตา ใจหนึ่งเตือนว่าอย่าหลงเชื่อ แต่อีกใจกลับ
เห็นแววรักจริงในดวงตานั้น นางจึงเปลี่ยนเรื่อง
“วันนี้ท่านมาทําไม?”
เขายิ้มบาง
“มาดูเจ้า ข้ารู้เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ เจ้าคงไม่สบายใจ”
นางเงียบไปชั่วครู่ ก่อนฝันยิ้ม
“ข้าเองจงใจผลักเรื่องให้เป็นเช่นนี้
เสียงนั้นแฝงความเหนื่อยล้า ลึกในใจนางไม่มีความโล่งใจอย่างที่คิด
เมื่อหลิงเอ๋อ สิ้นใจ หัวใจนางกลับหนักอึ้งราวหินก้อนใหญ่
“ข้ารู้ตั้งแต่แรกว่าปิ่นดอกโบตั๋นหาย
นางเอ่ยต่อ
“วันที่พบปืนดอกเหมย ปิ่นนั้น… ท่านส่งมาใช่หรือไม่? คืนก่อนข้า
เห็นเงายาวผ่านหน้าต่าง”
เยาพยักหน้า
“เมื่อพบว่าปินโบตั๋นหาย ข้าไม่เอะอะ เพียงให้เฟิงเอ๋อ ช่วยตามคืน
หากข้าไม่บอกท่านพ่อ
