สิ่งใด นอกจากหัวใจของเจ้า”
จ้าวเข่อหรันขมวดคิ้ว
“อย่ามาล้อเล่น ข้าพูดจริงจังนะ”
“ข้าก็จริงจัง”
สายตาเขาแน่วแน่ หัวใจนางสะท้านวูบ อยากเชื่อ… แต่ไม่กล้าเชื่อ คนที่ผ่านสองภพชาติ เห็นความเย็นชาของมนุษย์มามาก ย่อมไม่ง่ายจะเปิด ใจ อีกทั้งครั้งก่อน นางตายเพราะความเชื่อใจง่ายเกินไป ความอ่อนโยนใน จวนนี้คือหนทางสู่ความตาย แม้ในใจต่อต้าน แต่โดยไม่รู้ตัว นางกลับลด ความระแวงต่อชายที่ยืนอยู่ในห้องนางยามดึกเสียแล้ว
“ข้าเชื่อท่านไม่ได้”
นางเอ่ยแผ่ว
“เราเพิ่งพบกันครั้งที่สองเท่านั้น”
“ข้าจะรอ ข้าชอบเจ้า”
เขากล่าวหนักแน่น
“ข้าจะพิสูจน์ด้วยเวลา ข้าจะไม่ทําร้ายเจ้า
จ้าวเข่อหรันส่ายหน้า
“อย่าชอบบ้าเลย”
เยาขมวดคิ้ว
“เจ้าจะไม่ชอบย้าก็ได้ แต่เจ้าห้ามข้าไม่ให้ชอบเจ้าไม่ได้
นางหันกลับมามองเยา
“ท่านจะเจ็บ”
คําสารภาพของเยาทําให้นางหวั่นไหว แต่ก็ฝืนกดมันไว้ ภาพในอดีต ผุดขึ้น คําพูดเย็นชาในวินาทีใกล้ตาย หลินซีหร่านไม่เคยรักนาง รักแต่ จ้าวเข่อเหริน ความทรยศจากคู่หมั้นและน้องสาวแท้ ๆ ทําให้นางไม่แน่ใจว่า ตนยังมีหัวใจพอจะรักใครอีกหรือไม่ ยิ่งบุรุษตรงหน้านี้ ทั้งรูปโฉม กิริยา ความสง่างามที่แผ่ฌาน บ่งบอกว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา เช่นนั้นจะมาชอบ หญิงธรรมดาอย่างนางได้อย่างไร?
“เจ้าลืมอดีตคู่หมั้นมิได้หรือ?”
เขาถามเสียง า นางชะงัก
“ท่านรู้ได้อย่างไร?”
เรื่องนั้นเป็นเพียงสัญญาปากเปล่าระหว่างสองตระกูล ไม่มีพิธี ไม่มีผู้ ใดรั
