บทที่ 125 ระงับการทำงาน
หลังกลับจากภูเขาด้านหลัง จินเฟิงก็ไปที่โรงงานสิ่งทอต่อ
ช่วงนี้เขาลงแรงไปกับโรงหลอมเหล็ก ส่วนโรงงานสิ่งทอนั้นได้ส่งมอบให้กับถังตงตงคอยดูแลแล้ว
การที่หลิวเถี่ยถูกปล้นในครั้งนี้ส่งผลกระทบมากที่สุดต่อโรงงานสิ่งทอ จิงเฟิงจึงต้องลงมาดูด้วยตนเอง
ทันทีที่เข้าไปในโรงงาน เขาก็ได้พบกับถังตงตง
“จินเฟิง เจ้าหายไปไหนมา? ข้าตามหาเจ้านานแล้วแต่หาตัวไม่พบ”
“ข้าเพิ่งกลับมาจากเขาด้านหลัง”
“ข้าได้ยินมาว่าพี่เถี่ยจือเจอโจร เขาเป็นอย่างไรบ้าง?”
ถังตงตงถามอย่างกังวล
“หู่จือถูกพวกโจรทำร้ายจนขาหัก ตอนนี้เขาพักรักษาตัวอยู่ในอำเภอ ส่วนคนอื่น ๆ ปลอดภัยดี”
จินเฟิงกล่าวว่า “อย่างไรก็ตาม เกวียนและด้ายป่านของเราถูกโจรปล้นไป ช่วงนี้เราคงไม่ได้เดินทางไปในตัวอำเภอ ตอนนี้ยังมีของเพียงพอใช่หรือไม่?”
“หากดำเนินการผลิตตามปกติ เก๋อหมา*[1] ในโกดังจะเพียงพอสำหรับสามวันเท่านั้น” ถังตงตงตอบ
โรงงานสิ่งทอได้เพิ่มไนปั่นด้ายใหม่ ขณะนี้มีจำนวนมากกว่าสองร้อยตัวแล้ว จำนวนคนงานปั่นด้าย ขนส่ง และช่างซ่อมบำรุงทั้งหมดมีมากกว่าห้าร้อยชีวิต
ปกติแล้วสตรีส่วนมากในซีเหอวานและกวานเจียวานล้วนทำงานในโรงงานสิ่งทอ
ระหว่างสองหมู่บ้านมีถนนสายเล็ก ๆ ที่เมื่อก่อนไม่ค่อยมีคนเดินและมีหญ้าสูงคลุมถึงข้อเท้า
แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าถูกเหยียบย่ำโดยคนงานกวานเจียวานที่เดินทางไปกลับทุกวัน
ทุกเช้าและเย็นจะเห็นกลุ่มคนงานเดินผ่านเส้นทางนี้
