พร้อมพูดคุยและหัวเราะกัน
เนื่องจากมีคนงานจำนวนมากจึงจำเป็นต้องมีเกวียนบรรทุกวัตถุดิบสิ่งทอหลายคันทุกวัน
“แล้วอาหารล่ะ?”
“หากบริโภคตามปกติจะมีอาหารเพียงพอสำหรับสองเดือน”
“เจ้านับรวมคนงานที่พื้นที่การก่อสร้างและเตาเผาอิฐแล้วหรือยัง?”
“นับหมดแล้ว”
เมื่อได้ยินดังนั้นจินเฟิงก็รู้สึกโล่งใจ
หลังจากทราบว่าโจรเขาเถี่ยกว้านได้ตั้งจุดสกัดกั้นในถงซาน เขาก็ขอให้ขบวนขนส่งนำอาหารกลับมาให้ได้มากที่สุดเมื่อกลับจากตัวอำเภอ
นี่เป็นสาเหตุที่จำนวนของเก๋อหมาเหลืออยู่ไม่มาก
แต่ในเมื่อมีอาหารอยู่ในมือ จินเฟิงก็ไม่ได้รู้สึกหวาดหวั่น
สำหรับเขาแค่สองเดือนก็เพียงพอแล้วในการจัดการกับพวกโจร
จินเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “กลับไปบอกทุกคนว่าหลังจากกินอาหารเย็นเสร็จอย่าเพิ่งรีบกลับบ้าน ข้ามีเรื่องจะชี้แจง”
“เกิดอะไรขึ้น?” ถังตงตงเกิดความกังวลเล็ก ๆ ในใจ
“ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เราจะหยุดทำงานชั่วคราว”
จินเฟิงถอนหายใจ
ตอนนี้ถังตงตงรับผิดชอบโรงงานสิ่งทอ การตัดสินใจหยุดงานควรปรึกษากับนางก่อน
“ระงับการทำงานหรือ?” ถังตงตงตกใจ “จินเฟิง พวกโจรนั้นว่าอย่างไรบ้าง? พวกเขากำหนดเงื่อนไขอะไรหรือ?”
“กำหนดสิ พวกเขาให้เราจ่ายค่าผ่านทางหนึ่งร้อยตำลึงเงินทุกเดือน”
“หนึ่งร้อยตำลึง…” ถังตงตงพูด “ถึงจะเยอะมาก แต่เราก็ไม่จำเป็นต้องระงับการทำงานมิใช่หรือ? อีกอย่างเราน่าจะหาทางต่อรองกับพวกโจรได้”
ด้วยกำไรปัจจุบันของโรงงานสิ่งทอ เง
