แต่ก็นอนหลับไปทั้งอย่างนั้น หากเจ้ารับสิ่งนี้ไม่ได้ เจ้าก็ควรละทิ้งความคิดที่จะไปสนามรบโดยเร็วที่สุด และอยู่บ้านเล่นพ่อแม่ลูกไปก็พอ”
“นี่เจ้า…”
ชิ่งมู่หลานโกรธจนหน้าแดง แต่นางก็ไม่มีคำพูดที่จะปฏิเสธ
“เอาล่ะ พวกเจ้าเก็บข้าวเก็บของก่อนแล้วกัน อยากจะไปเดินเล่นหรือพักผ่อนก็ได้ แต่ต่อจากนี้ไปห้ามสวมชุดเกราะในหมู่บ้านอีก มันทำให้เป็นจุดสนใจเกินไป”
จินเฟิงอธิบายว่า “อีกอย่าง พวกเจ้าไม่ต้องทำอาหาร มันเสียเวลา พวกเจ้าสามารถไปหาทหารผ่านศึกหรือโรงอาหารของโรงงานสิ่งทอเพื่อกินอาหารได้จะได้ปรับตัวให้เข้ากับมื้ออาหาร ตอนไปที่สนามรบจะได้ชิน”
ส่วนใหญ่อาหารของกองทัพต้าคังจะเป็นอาหารประเภทตุ๋น ไม่ต้องพูดถึงว่ามีน้ำมันหรือไม่ เพราะแม้แต่เกลือก็ยังใส่น้อยมาก
สิ่งนี้น่ะไม่เท่าไร ที่สำคัญคือการจัดจานและรสชาติอาหารต่างหาก พวกเขาต่างกินข้าวกันในชามใบใหญ่โดยที่อาหารนั้นเหนียวข้นไม่น่ากินเเลยสักนิด
การกินอาหารประเภทนี้นานกว่าหนึ่งเดือนเป็นแผลใจของชายหนุ่ม เขารู้สึกไม่สบายใจแม้จะเพียงคิดถึงมัน
“ได้!”
ชิ่งมู่หลานพยักหน้าเห็นด้วย
“เช่นนั้นเจ้าก็จ่ายค่าอาหารข้ามา”
จินเฟิงไม่สนใจว่าชิ่งมู่หลานจะเข้าใจหรือไม่ เขาทำท่าถูปลายนิ้วมือเป็นเชิงรอรับเงิน
ชิ่งมู่หลานไม่คิดว่าจินเฟิงจะเก็บเงินจากนางจึงเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ
“มองอะไร กินข้าวไม่ต้องจ่ายค่าอาหารหรือ?”
จินเฟิงเร่งเร้าอย่างไม่อดทน “เร็วเข้าสิ!”
“เอาไป!”
ช
