ับจ้าวเข่อเหรินใส่ร้ายตน ความเหนื่อยล้า ถาโถม แต่หลับไม่ลง ทันใดนั้น เสียงแผ่วเบา ง น หัวใจนางเต้นแรง หรือ จะเป็นขโมย?
คู่หนึ่ง
ครู่ต่อมา เงาขาวแล่นผ่านในความมืด นางลืมตา สบกับดวงตาลึก ง
“ซือถชวี่!”
เสียงเรียกเต็มไปด้วยความตกใจ บุรุษผู้นั้นยืนอยู่ข้างเตียง รอยยิ้ม
เจ้าเล่ห์ประดับมุมปาก
“นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะจําชื่อข้าได้”
จ้าวเข่อหรันเกือบกลอกตา
“ผู้ใดเล่าจะลืมคนแปลกหน้าที่ชอบโผล่เข้าห้องสตรีกลางดึก?”
คําตอบนั้นทั้งประชดทั้งขุ่นเคือง แต่แฝงความคุ้นเคยอย่าง
ประหลาด ซ๊อกูลวี่ มกว้าง
“ได้อยู่ในความทรงจําของเจ้า ถือเป็นเกียรติของข้าแล้ว”
ใต้แสงจันทร์ ความเศร้าในใจนางค่อย ๆ จางลง ราวกับในคืนที่เปื้อน เลือดและทรยศ ยังมีบางสิ่งอ่อนโยน ค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามา.
