ตงถาม
“ข้าทำสบู่เสร็จแล้ว คืนนี้ข้าจะแจกจ่ายให้กับทุกคน”
จินเฟิงเขี่ยตะกร้าด้วยเท้าของเขา
ไม่ใช่แค่บุรุษเท่านั้นที่ไม่ใส่ใจเรื่องสุขอนามัยและมีเหาบนหัว แต่เด็ก สตรี และผู้สูงอายุจำนวนมากเองก็ละเลยเรื่องนี้ไปเช่นกัน
เมื่อจินเฟิงไปที่โรงงานสิ่งทอ เขามักจะเห็นคนงานหญิงบางคนเกาศีรษะขณะทำงาน
โชคดีที่ในโรงงานนี้แดดส่องไม่ถึงและการระบายอากาศก็ค่อนข้างดี สตรีที่ทำงานจึงไม่มีเหงื่อออกและกลิ่นตัวก็ไม่ได้แรงเกินไป
“เก็บเงินหรือไม่?”
ถังตงตงถาม
“ครั้งนี้ไม่ได้เก็บเงิน”
จินเฟิงส่ายหัว
ความยากจนเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องเผชิญ หากเขาเรียกเก็บเงินก็กังวลว่าจะไม่มีคนงานหญิงคนใดซื้อมัน
สบู่เหล่านี้มีส่วนผสมของน้ำมันไม่เกินสองกระปุกและโซดาไฟอีกเล็กน้อยซึ่งไม่ได้ใช้ต้นทุนมากนัก ครั้งนี้ชายหนุ่มก็เลยแจกให้เปล่า ๆ
แน่นอนว่าไม่มีใครอยากจะปล่อยให้เนื้อตัวเลอะเปรอะเปื้อน แต่ในยุคนี้ไม่มีใครใส่ใจเรื่องความสะอาดของร่างกายมากนัก จินเฟิงเองเชื่อว่าหลังจากนี้ เมื่อพวกนางคุ้นเคยกับผลลัพธ์ของการทำความสะอาดร่างกายด้วยสบู่แล้ว คนงานหญิงจะเริ่มซื้อสบู่ด้วยตัวเอง
“ได้ ข้าเข้าใจแล้ว!”
ถังตงตงพยักหน้าและออกไปทำงาน
โรงงานสิ่งทอถูกสร้างขึ้นอย่างเร่งรีบและยังไม่เสร็จสมบูรณ์ดีนัก จึงไม่มีโต๊ะและมีเพียงม้านั่งยาววางอยู่โล่ง ๆ เท่านั้น
แต่สำหรับคนที่อาศัยบนภูเขาซึ่งต้องทนลำบากมาไม่น้อย การมีข้าวกินก็ถือว่าดีมากแล้ว ใครจะสนใจว่าจะม
