บทที่ 117 เจริญรุ่งเรือง
จินเฟิงส่งสายตาให้จางเหลียง จากนั้นเขาก็นำทหารผ่านศึกสองสามคนไปแจกสบู่ทันที
ที่ตั้งของซีเหอวานและกวานเจียวานต่างก็อยู่ใกล้แม่น้ำและภูเขาทำให้น้ำและฟืนไม่เคยขาด ในคืนนั้นไม่ว่าคนงานชายหรือหญิง ตราบใดที่พวกเขาทำงานในโรงงานสิ่งทอหรือสถานที่ก่อสร้าง ทุกคนต่างก็ไปอาบน้ำสระผมอย่างจริงจัง เพราะกลัวว่าวันรุ่งขึ้นจะถูกไล่ออก
ทั้งสองหมู่บ้านจึงมีกลิ่นสบู่จาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ
เช้าวันรุ่งขึ้น ถังตงตงได้จัดให้มีคนมาตรวจสอบที่ทางเข้าโรงงานสิ่งทอ และจินเฟิงเองก็จัดให้ทหารผ่านศึกคอยตรวจสอบคนงานชาย
การตรวจสอบความสะอาดดำเนินขึ้นตลอดทั้งเจ็ดวันอย่างต่อเนื่อง
หลังจากผ่านไปเจ็ดวันก็ไม่มีการตรวจสอบอีกต่อไป เพราะคนงานเริ่มมีนิสัยชอบอาบน้ำ สระผมแล้ว
เมื่อปลูกฝังนิสัยด้านสุขอนามัยได้แล้ว หลังจากนี้การจะเปลี่ยนกลับไปสกปรกเหมือนเดิมเป็นเรื่องยาก
ตอนนี้จินเฟิงไม่จำเป็นต้องควบคุมพวกเขาอีกต่อไป เพราะสิ่งแรกที่คนงานทำเมื่อกลับถึงบ้านหลังเลิกงานคือการอาบน้ำ เพราะหากพวกเขาไม่ได้อาบน้ำแม้แต่วันเดียว พวกเขาจะรู้สึกว่าไม่สะอาด
สตรีบางคนถึงขั้นกลายเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ พวกนางจะรู้สึกไม่สบายใจเมื่อเห็นเหาบนศีรษะของคนอื่น
พวกสตรีไม่เพียงแต่ต้องทำการอาบน้ำสระผมทุกวันเท่านั้น แต่นางยังเริ่มที่จะให้สามีและลูกอาบน้ำสระผมแบบเดียวกันด้วย
หากเป็นเมื่อก่อนผู้หญิงคงไม่กล้าที่จะเอ่ยปากอะไร แต่ตอนนี้หลายสิ่งห
