บทที่ 116 แจกจ่ายสบู่
ปัจจุบันมีคนงานหญิงในโรงงานสิ่งทอมากกว่าสองร้อยคน จะให้รุ่นเหนียงเป็นคนทำอาหารคนเดียวก็คงไม่ทันการและเหนื่อยเกินไป
จินเฟิงรับสมัครคนงานหญิงจากกวานเจียวานหลายคนเพื่อรับหน้าที่ทำอาหารให้กับโรงอาหารของโรงงาน ส่วนรุ่นเหนียง จินเฟิงจะให้นางอยู่ที่เรือนเล็กเพื่อเป็นแม่ครัวพิเศษให้กับครอบครัว
เขาตัดสินใจครั้งนี้เพียงเพราะรู้สึกว่าฝีมือการทำอาหารของรุ่นเหนียงค่อนข้างถูกปาก และนางก็ใส่ใจในการทำอาหาร ที่สำคัญนางสะอาดมาก นางล้างถ้วยชามอย่างพิถีพิถัน
เมื่อจินเฟิงประกาศการตัดสินใจนี้ กวานเสี่ยวโหรวและถังตงตงต่างก็มองเขาด้วยสีหน้าตั้งคำถาม รุ่นเหนียงเองก็หน้าแดงเช่นกัน มีเพียงเสี่ยวเอ๋อที่ตั้งหน้าตั้งตากินและไม่ได้มีความคิดเห็นใด ๆ
จินเฟิงรู้ดีว่าความคิดของทั้งสามคนคงเตลิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว แต่เขาไม่ได้อยากจะอธิบายอะไรจึงได้แต่ปล่อยให้พวกนางคิดอะไรตามต้องการ
หลังกินมื้อกลางวันเสร็จ จินเฟิงก็ใช้เวลาว่างไปดูสบู่ที่เขาทำไว้
หลังจากทิ้งให้มันแข็งตัวนานกว่าสิบวัน สบู่ก็เกิดปฏิกิริยาซาพอนนิฟิเคชันเป็นที่เรียบร้อย
จินเฟิงตัดสบู่ก้อนใหญ่ออกเป็นก้อนเล็ก ๆ ขนาดเท่ากล่องไม้ขีด และบรรจุลงในตะกร้า
หลังจากที่เขาออกมาจากโรงตีเหล็กก็พบเข้ากับถังตงตงที่กำลังจะออกไปทำงาน
“วันนี้หลังจากกินมื้อเย็นเสร็จ เจ้าแจ้งทุกคนด้วยว่าอย่าเพิ่งรีบกลับและให้มารวมตัวกันที่โรงอาหาร”
“มีเรื่องอะไรหรือ?”
ถังตง
