ัวจินเฟิงแล้วพูดว่า “ซานเหยียเหยี่ยรอท่านมาครึ่งค่อนวันแล้ว”
“ยืนรออยู่ตรงนี้น่ะหรือ?”
จินเฟิงเหลือบมองหัวหน้าหมู่บ้านด้วยความประหลาดใจ
ตอนนี้เป็นฤดูร้อน ดวงอาทิตย์เหนือศีรษะก็พร้อมแผดเผามาก หัวหน้าตระกูลกวานไม่ยอมหาร่มเงาเพื่อหลบเลี่ยงความร้อน แต่กลับยืนตากแดดอยู่ที่เดิมไม่ไปไหนอย่างนั้นหรือ?
“ใช่”
เสี่ยวเอ๋อพยักหน้า “ซานเหยียเหยี่ยไม่ได้ส่งคนไปเรียกท่าน เขาไม่ดื่มน้ำที่พี่สาวของข้าส่งให้ด้วย เขาเอาแต่ยืนอยู่ที่นั่น ทำเอาพี่สาวของข้าเสียน้ำตาไปหลายรอบแล้ว”
“ชายชราผู้นี้ดื้อรั้นเสียจริง”
จินเฟิงเดาได้ว่าเหตุใดหัวหน้าตระกูลถึงมารอเขา ชายหนุ่มจึงพูดกับเสี่ยวเอ๋อก่อนที่จะเดินเข้าไปหาชายชรา “เสี่ยวเอ๋อ เอาถ้วยน้ำมาให้ข้าที”
ในวันที่อากาศร้อนอบอ้าวเช่นนี้ คงจะแย่หากชายชราเป็นลมล้มพับไป
“ลูกเขย…”
ทันทีที่ผู้เฒ่าเปิดปากพูด จินเฟิงก็ขัดจังหวะเขา
“ซานเหยียเหยี่ย ข้ารู้ว่าท่านจะเอ่ยสิ่งใด ข้าไม่ได้ใจแคบขนาดที่จะพาลโกรธพี่น้องคนอื่น ๆ เพียงเพราะกวานจู้จือเพียงผู้เดียว ผู้เฒ่าอย่างท่านช่างดื้อรั้นเสียจริง เป็นเพราะเรื่องนี้ ท่านเลยไม่ยอมหลบแดดอย่างนั้นหรือ?”
จินเฟิงประคองชายชราเข้ามาในบ้าน “ไม่ต้องกังวลไป ข้ามองเห็นความพยายามของทุกคน พวกเขาทำงานได้ดีและข้าก็จะไม่ลดค่าจ้างของพวกเขาลงด้วย”
“แล้วเจ้ายังจะรับสตรีที่กวานเจียวานมาทำงานที่ซีเหอวานอยู่หรือไม่?”
หัวหน้าตระกูลถามอย่างเป็นกังวล
