เป็นอะไรใช่หรือไม่?”
“ไม่เป็นไร เสี่ยวโหรวได้ช่วยข้าห้ามพี่จู้จืออยู่ตลอด”
ถังตงตงคิดไม่ถึงว่าจินเฟิงจะมาขอโทษนางจึงรีบโบกมืออย่างรวดเร็ว
จินเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า
“หลังจากที่เราย้ายมาที่นี่แล้ว ข้าจะให้เจ้าเป็นผู้ดูแลโรงงานแห่งนี้และจะให้ทหารผ่านศึกมาคอยเฝ้าระวังที่นี่สักสองสามนาย หากเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอีก เจ้าสามารถเรียกพวกเขาให้ช่วยได้”
การเป็นผู้นำ ไม่จำเป็นต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง แต่ต้องรู้จักมองเห็นความสามารถของผู้อื่นและมอบหมายงานให้ตรงกับความถนัดของบุคคล
หลังจากที่ได้ทำการสังเกต บัณฑิตหนุ่มก็ค้นพบว่าในบรรดาผู้คนที่เขารู้จัก ถังตงตงเป็นคนที่เหมาะสมที่สุดในการจัดการกับโรงงานสิ่งทอ
การมอบหมายงานส่วนนี้ให้นางจะทำให้จินเฟิงสามารถทุ่มเทพลังงานให้กับเรื่องอื่น ๆ ได้มากขึ้น
“จินเฟิง ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง!”
เมื่อถังตงตงได้ยินดังนี้ นางก็รีบพยักหน้าอย่างหนักแน่นด้วยความมุ่งมั่น
นางรออีกฝ่ายพูดคำนี้มานานแล้ว
“ไป ไปประกอบไนปั่นด้ายกันเถิด! เราจะได้รีบย้ายมาที่นี่โดยเร็วที่สุด”
พูดจบจินเฟิงก็เดินเข้าไปในโรงงานด้วยรอยยิ้ม
เรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ไปถึงหูหัวหน้าหมู่บ้านกวานเจียวาน เมื่อจินเฟิงและหม่านชางออกไปกินข้าวเที่ยง พวกเขาพบว่าชายชรายืนอยู่เงียบ ๆ ตรงทางเข้าลานบ้านของจินเฟิง
“ลูกเขย ในที่สุดเจ้าก็กลับมา”
เสี่ยวเอ๋อโผล่ออกมาจากด้านหลังต้นไม้ใหญ่ พร้อมคว้าต
