บทที่ 112 ก่อตั้งกองกำลังคุ้มกัน
มีถนนบนภูเขาแคบ ๆ เชื่อมระหว่างภูเขา
ทหารผ่านศึกต้องเดินแถวเรียงหนึ่งบนถนนโดยมีดาบยาวห้อยอยู่ที่เอว
หลังจากเดินไปรอบ ๆ ไหล่เขา ก็เห็นหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งตั้งอยู่บนพื้นที่ราบเพียงแห่งเดียวตรงตีนเขา
ที่ตีนเขา มีเด็กหน้าตาซีดเซียวร่างกายซูบผอมหลายคนกำลังเก็บเห็ดอยู่ในป่า
เด็กคนหนึ่งอายุราว ๆ เจ็ดหรือแปดขวบได้ยินเสียงฝีเท้าคนก็เงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นดังนั้นเขาก็ตกใจจนปล่อยตะกร้าหลุดมือ
“ท่านพ่อ เหตุใดท่านกลับมาเร็วนักล่ะ?”
“ข้าบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือว่าไม่ต้องมาที่เขาด้านหลังนี้อีก? เหตุใดเจ้ายังมาที่นี่อยู่?”
ฝ่ามืออันหยาบกร้านของเถี่ยฉุยลูบศีรษะของเด็กชายเบา ๆ
ที่ภูเขาด้านหลังนี้มีถนนเล็ก ๆ ซึ่งค่อนข้างปลอดภัย เนื่องจากไม่มีเสือหรือสัตว์ร้ายอื่น ๆ
แต่ก็มีแมลง หนู แมงป่อง และอื่น ๆ อีกมากมาย ทุกปีเด็ก ๆ ที่ขึ้นเขาไปเพื่อตัดฟืนและเก็บเห็ดบริเวณนั้นมักจะถูกสัตว์เหล่านี้กัด
ครอบครัวของเถี่ยฉุยเคยมีชีวิตที่ยากลำบากเลยจำเป็นต้องปล่อยให้ลูกชายขึ้นไปบนภูเขาเพื่อเก็บเห็ดเสริมรายได้ของครอบครัว อย่างไรก็ตาม หลังจากเข้าร่วมกองกำลังคุ้มกัน เถี่ยฉุยก็ได้รับค่าจ้างล่วงหน้าหนึ่งเดือน
เงินสามร้อยเหรียญทองแดงเพียงพอที่จะเลี้ยงครอบครัวได้ เขาจึงบอกลูกชายว่าอย่าไปที่ภูเขาด้านหลังอีก
“พี่เสี่ยวเหมยไม่กล้ามาที่เขาด้านหลังคนเดียว ข้าก็เลยมาเป็นเพื่อนนาง”
บุตรชายของเขาเงยห
