น้าขึ้นถาม “ท่านพ่อ คราวที่แล้วท่านบอกว่าจะพาข้ากับท่านแม่ไปอยู่บ้านอิฐ เป็นเรื่องจริงหรือ?”
“เป็นเรื่องจริงสิ” เถี่ยฉุยตอบ “บ้านอิฐสร้างขึ้นเสร็จแล้ว ข้ากลับมารับพวกเจ้าแล้วนี่ไง”
“โก่วต้าน ข้าไม่ได้โกหกเจ้า พวกเราจะย้ายไปอยู่บ้านอิฐกัน!”
เด็กน้อยหันหน้าไปมองเพื่อน ๆ จากนั้นเขาก็ตามบิดาลงไปจากภูเขาท่ามกลางสายตาอิจฉาของเด็กกลุ่มหนึ่ง
บ้านของเถี่ยฉุยเป็นแค่กำแพงสี่ด้านธรรมดา มีเตียงเก่า ๆ ที่พร้อมจะพังได้ทุกเมื่อ และโต๊ะเล็ก ๆ ที่ทำจากอิฐดินเท่านั้น
พวกเขาไม่จำเป็นต้องเก็บข้าวของอะไร เขาเพียงแค่แบกหม้อ กระทะ ไว้บนหลังและพาภรรยากับลูกไปก็ถือว่าย้ายบ้านได้แล้ว
เมื่อเดินไปที่ไหล่เขา ซิ่วเหนียงภรรยาของเถี่ยฉุยอดไม่ได้ที่จะมองย้อนกลับไปยังหมู่บ้านที่ตีนเขา
นางเป็นสตรีจากหมู่บ้านนี้ นางเกิดและใช้ชีวิตที่นี่มาครึ่งชีวิต ตอนนี้นางรู้สึกว่าไม่อยากจะจากที่นี่ไป
“สามี ในอนาคตเราจะกลับมาที่นี่อีกหรือไม่?”
ซิ่วเหนียงเอ่ยถามเบา ๆ
“พวกเราไปที่ซีเหอวาน ไม่ได้เข้าคุก เราสามารถกลับมาที่นี่ได้อยู่แล้ว”
เถี่ยฉุยพูดด้วยรอยยิ้ม “แต่ข้าเกรงว่าในอนาคตเจ้าคงไม่อยากจะกลับมาที่นี่อีกน่ะสิ”
“สามี มาถึงขนาดนี้แล้ว เจ้าไม่ต้องปิดบังข้าหรอก”
ใครจะคิดว่าทันใดนั้น ซิ่วเหนียงก็คุกเข่าลงกับพื้นแล้วพูดว่า “สามี เจ้าจะนำข้าไปขายก็ย่อมได้ แต่นี่คือลูกของเจ้า เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเจ้า เจ้าห้ามนำตัวเขาไปขายเด็ดขาด”
“เจ
