พ ใบหน้าของตนถูกวาดอย่างชัดเจน หลิงเอ๋อ ยาอ่อน ทรุดลงกับพื้น จ้าวเข่อเฟิงหัวเราะหยัน
เรียบ
“จ้าหน้าตัวเองไม่ได้หรือ? จะให้ข้าเอากระจกมาให้ดูชัด ๆ หรือไม่?”
ๆ
เขาภูมิใจนัก หลักฐานนี้เขาเป็นผู้ไปตามหามา จ้าวเข่อหรันกล่าว
“เจ้าคงไม่รู้ว่า เจ้าของโรงรับจํานําเคยเป็นบัณฑิต และวาดภาพเก่ง นัก วันนั้นเจ้าสวมชุดสาวใช้ แต่ถือเครื่องประดับล้ําค่าไปจํานํา เขาจึงจ๋าเจ้า ได้แม่นยําา เพียงเราถาม เขาก็วาดภาพนี้ทันที หากเจ้ายังไม่ยอม ข้าจะเชิญ เขามาเผชิญหน้ากับเจ้าก็ได้”
เมตตา!”
หลิงเอ๋อ หมดหนทาง
“คุณหนู บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ! บ่าวเพียงโลกชั่ววูบ ขอคุณหนู
จ้าวเข่อหรันถอนหายใจ
“เมื่อครู่ยังยืนยันว่าบริสุทธิ์ เหตุใดตอนนี้ยอมรับเล่า?”
“บ่าวยอมแล้วเจ้าค่ะ! บ่าวทําไปเพราะความโลภ ขอคุณหนูไว้ชีวิต บ่า
วจะรับใช้ตอบแทนจนตาย!”
จ้าวเข่อหรันยิ้ม แต่ถ้อยคําเย็นเฉียบ
“ข้าจะไว้ชีวิตเจ้าด้วยเหตุใด? เมื่อครู่ยังปฏิเสธมิใช่หรือ? พอหนีไม่
พันจึงร้องยอ?”
หลิงเอ๋อ ร้องให้โยกศีรษะ
“คุณหนูได้โปรด เห็นแก่ที่เราเติบโตมาด้วยกันเถิดเจ้าค่ะ!”
คําว่า เติบโตมาด้วยกัน ทําให้จ้าวเย่อหรันใจสะท้าน ในชาติที่แล้ว นางก็คุกเข่าเช่นนี้ ขอความเมตตาจากบิดามารดา แต่หลิงเอ่อร์ในวันนั้น เล่า? นางขายความภักดีเพื่อคําสัญญาจากจ้าวเข่อเหริน ร่วมมือใส่ร้าย จน ตนถูกกรอกสุราพิษ ครานั้น หลิงเอ๋อร์เคยคิดถึงสายใยที่เติบโตมาด้วยกัน บ้างหรือไม่? หากวันนี
