วร้ายเสียเอง!
คนทําผิดยังหน้าด้านโยนความผิดให้ผู้อื่น! เขาฝันเก็บอารมณ์ไว้ มี เอ่ยสักคํา จ้าวเข่อหรันขมวดคิ้ว เมื่อครู่ยังคิดว่านางฉลาด ที่แท้ก็เขลานัก คิดว่านางเป็นคนโง่ถึงเพียงนั้นหรือ? เป็นคนที่ใครพูดอะไรก็เชื่อหมดหรือ?
“ดูท่าหากไม่เห็นแม่น้ําฮวงโห เจ้าคงไม่หลั่งน้ําตา”
หลิงเอ๋อ ยังยืนกราน
“บ่าวมิได้ทําสิ่งใด จะให้รับโทษใดเล่าเจ้าคะ”
จ้าวเข่อหรันแสยะยิ้ม
“ไม่ได้ทํา…อย่างนั้นหรือ?”
ๆ
นางหยิบกล่องไม้บนโต๊ะ เปิดช้า ๆ แล้วหยีบปั่นปักผมลาย ดอกโบตั๋นขึ้นมา แสงแดดส่องต้อง ตัวปืนสุกปลั่งระยับ ทันทีที่เห็น หลิงเอ๋อร์หน้าซีดเผือด หัวใจหล่นวูบ แต่ในใจยังมีความหวังริบหรี่ แม้หา ยองคืนได้ ก็ใช่ว่าจะรู้ว่าใครนําไปจํานํา นางเพียงต้องกัดฟันไม่รับ ก็ไม่มีใคร ทําอะไรได้
“หลิงเอ๋อร์ เจ้าจําปั่นนี้ได้หรือไม่?”
“นี่มิใช่ของคุณหนูหรือเจ้าคะ บ่าวเคยเห็นคุณหนูสวมอยู่หลายครา มี
สิ่งใดผิดปกติหรือ?”
จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง
“ข้าเองก็อยากรู้ เพราะปีนนี้เก็บในหีบเครื่องประดับมาโดยตลอด แต่ไม่รู้เหตุใดจึงไปโผล่ที่โรงรับจํานํา เจ้าพอจะรู้หรือไม่?”
หลิงเอ๋อร์กัดฟัน โรงรับจํานําเล็กเช่นนั้น เจ้าของคงจําหน้าไม่ได้ หรอก นางไม่ใช้ชื่อจริง อีกทั้งเวลาผ่านมานาน เพียงปฏิเสธให้ถึงที่สุด ก็
พอ
“บ่าวจะรู้ได้อย่างไรเจ้าคะ”
“จริงหรือ?”
จ้าวเข่อหรันหยิบภาพวาดม้วนหนึ่ง คลี่ออกแล้วส่งให้หลงเอ๋อ น่าไป ให้หลิงเอ๋อร์ตู ทันทีที่เห็นภา
