จินเฟิงเป็นสิ่งที่ถูกต้อง ตอนนี้มีอิฐมากพอแล้ว มากเสียจนตอนนี้แทบไม่มีที่จะวาง
“หัวหน้าหมู่บ้าน ทุกคนยังสามารถมาที่เตาเผาอิฐได้ เพราะอิฐดิบที่ขึ้นรูปแล้วอย่างไรก็ต้องทำการเผาให้หมด ไม่เช่นนั้นหากถูกฝน มันจะไม่สามารถใช้งานได้”
จินเฟิงพูดด้วยรอยยิ้ม “และหากมีผู้ใดยินดี พวกเขาสามารถมาช่วยข้าสร้างบ้านได้ ข้าจะจ่ายค่าจ้างวันละ สองเหรียญทองแดง”
“บ้านของเจ้ายังสร้างไม่เสร็จหรือ? เหตุใดเจ้าจึงต้องการคนงานมากมายขนาดนี้?”
ผู้ใหญ่บ้านถามด้วยความสงสัย
“ข้ากำลังคิดถึงกิจการอื่น ๆ และวางแผนที่จะสร้างโรงงานใหม่”
จินเฟิงกล่าวว่า “หลังจากสร้างโรงงานนี้แล้ว ทุกคนสามารถไปทำงานในโรงงานใหม่แทนการมาที่เตาเผาอิฐนี้ได้”
เนื่องจากจงอู่และคนอื่น ๆ ออกไปตระเวนหาบรรดาทหารปลดประจำการ แน่นอนว่า เมื่อพวกเขามาถึงจินเฟิงก็ไม่สามารถให้พวกเขาอยู่เฉย ๆ ได้ ดังนั้นชายหนุ่มจึงตัดสินใจที่จะขยายช่องทางทำเงินของเขา นอกเหนือจากโรงงานสิ่งทอ
“เจ้าคิดจะทำสิ่งใดหรือ?”
หัวหน้าหมู่บ้านถามด้วยความสงสัย
“ตอนนี้ยังเป็นความลับอยู่”
จินเฟิงยิ้มและส่ายหัว
“เอาล่ะ เช่นนั้นข้าจะไม่ถามก็แล้วกัน”
ผู้ใหญ่บ้านหัวเราะออกมาเบา ๆ
เขาไม่สนใจว่าจินเฟิงจะทำอะไร ตราบใดที่บุรุษในหมู่บ้านมีงานทำและได้รับค่าจ้าง แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว
“จริงสิ อาหลิว โรงงานแห่งใหม่ที่ข้าจะสร้างขึ้น ข้าอยากใช้แปลงผักของบ้านซานเสิ่นจือ ท่านช่วยสอบถามให้หน่อยได้หรือไม่ ข้า
