อยากจะขอซื้อที่ทาง”
“เจ้าวางใจเถิด เดี๋ยวข้าจะสอบถามให้”
หัวหน้าหมู่บ้านทุบหน้าอกของเขาด้วยความมั่นใจ
จินเฟิงพูดคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านอยู่พักหนึ่งแล้วจึงกลับไป
กวานเสี่ยวโหรวและรุ่นเหนียงเริ่มเตรียมอาหารมื้อกลางวันแล้ว เมื่อเห็นจินเฟิงเข้ามาในครัว รุ่นเหนียงก็เหลือบมองกวานเสี่ยวโหรวโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็ปิดปากและหัวเราะเบา ๆ
“รุ่นเหนียง เจ้าอยากตายอย่างนั้นหรือ หัวเราะอะไรกัน?”
ใบหน้าของกวานเสี่ยวโหรวเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที จากนั้นนางก็หยิกรุ่นเหนียงด้วยความโกรธ
“เสี่ยวโหรว ยกโทษให้ข้าด้วย ข้าจะไม่หัวเราะแล้ว ๆๆ”
รุ่นเหนียงรีบร้องขอความเมตตา
ตอนที่นางสั่งห้ามพูดนางหยุดหัวเราะ แต่เมื่อกวานเสี่ยวโหรวปล่อย นางก็หัวเราะขึ้นมาเสียงดังกว่าเดิม
“สามี…”
กวานเสี่ยวโหรวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องขอความช่วยเหลือจากจินเฟิง
เมื่อภรรยาของเขาขอความช่วยเหลือ จินเฟิงก็ไม่สามารถเพิกเฉยได้ เขาเขกศีรษะรุ่นเหนียงเบา ๆ และพูดติดตลก “หากเจ้าหัวเราะเยาะภรรยาของข้าอีกครั้ง ข้าจะจัดการเจ้าแทนนะ!”
แม้ว่ารุ่นเหนียงจะแต่งงานกับเซี่ยกวางแล้ว แต่นางก็ยังเป็นสตรีที่อ่อนต่อโลก นางจะไม่เขินอายได้อย่างไร?
ตอนนี้รุ่นเหนียงหน้าแดงไปตาม ๆ กัน จากนั้นนางก็คว้าแขนของกวานเสี่ยวโหรวแล้วเอ่ย “เสี่ยวโหรว เจ้าดูจินเฟิงสิ!”
“เอาล่ะ” กวานเสี่ยวโหรวพับแขนเสื้อขึ้น “สามี ไป พวกเราช่วยกันหามรุ่นเหนียงแล้วจัดการนางเสียให้เข็ดดีกว่า!”
