ามวันครั้ง บางทีหากเสร็จเร็วหรือของหมด ข้าก็จะเข้าไปทุกสองวัน”
“ไปทุก ๆ สามวันหรือ…”
จินเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ย “สร้างรถลากเพิ่มอีกสองสามคัน และพยายามลดจำนวนสินค้าเข้าออก”
“ได้” จางเหลียงพูด “เดี๋ยวข้าจะรีบไปหาช่างไม้”
จินเฟิงมองไปที่จงอู่อีกครั้ง “ท่านโหวได้บอกเจ้าไว้หรือไม่ว่าข้าต้องการรับสมัครทหารปลดประจำการของกองทัพเถี่ยหลิน”
“ท่านโหวแจ้งข้าแล้ว” จงอู่พยักหน้า “ท่านอาจารย์ต้องการเท่าใดหรือ?”
“เจ้าสามารถหาได้กี่คน?”
“ข้ารู้แค่ว่าสหายส่วนมากมาจากอำเภอจินชวน แต่ข้าไม่รู้ว่าพวกเขาอาศัยอยู่ที่ใด เช่นเดียวกับเหล่าจาง หากข้าไม่ได้พบเขาโดยบังเอิญก็คงไม่รู้ว่าเขาอาศัยอยู่ที่นี่”
จงอู่เกาหัว “ตอนนี้ที่ข้ารู้อย่างแน่ชัดก็มีเพียงเจ็ดหรือแปดคนเท่านั้น แต่พวกเขาก็น่าจะรู้จักสหายคนอื่น ๆ ด้วย หากเราค่อย ๆ ค้นหาก็น่าจะได้พี่น้องของเราหลายสิบคน ทว่าก็มีจำนวนไม่น้อยที่ทุพพลภาพ”
ด้วยความสามารถทางการแพทย์ในยุคนี้ ครึ่งหนึ่งของทหารที่ปลดประจำการล้วนเป็นผู้พิการ
มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถเอาชีวิตรอดจนสิ้นสุดอายุการรับราชการทหารได้
“ใช่แล้ว ข้ารู้บ้านเกิดของสหายอยู่สามคน แต่พวกเขาทั้งหมดพิการ”
“ข้ารู้จักหกคน พิการไปแล้วสี่”
“ข้าก็รู้บ้านเกิดของอดีตสหายร่วมรบสองคน แต่น่าเสียดายที่พวกเขาทั้งสองสูญเสียแขนไป”
“ในหมู่บ้านของพวกเราก็มีสหายร่วมรบอยู่สามคน มีสองคนที่สูญเสียขาไป อีกคนหนึ่งปกติดี”
ท
