บทที่ 102 โจรปิดถนน
ในต้าคังไม่มีกระจก และสิ่งโปร่งใสที่คล้ายกันมีเพียงผลึกแก้วเท่านั้น
ผลึกแก้วเป็นของที่จัดว่าหรูหรามีมูลค่าในต้าคัง แม้แต่เหล่าขุนนางหรือผู้มีบรรดาศักดิ์ชั้นสูงก็ยังไม่ค่อยกล้านำสิ่งนี้มาใช้ทำหน้าต่างมากนัก
ที่จริงแล้วกระบวนการผลิตกระจกไม่ได้ซับซ้อน หากไม่มีข้อจำกัดอย่างการอยู่ในยุคโบราณ จินเฟิงสามารถผลิตมันขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย
ทว่าตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นกระจกหรือพลาสติก วิธีการผลิตพวกมันยังยุ่งยากอยู่มาก
แต่หากเรื่องนี้ประสบความสำเร็จ นี่จะเป็นโชคลาภมหาศาลที่แม้แต่จินเฟิงก็ไม่สามารถคาดเดาได้
อย่างไรก็ตาม หากประชาชนคนธรรมดาครอบครองของล้ำค่าเช่นนี้ก็อาจนำมาซึ่งอันตราย กว่าจินเฟิงจะมีกำลังมากพอที่จะผลิตกระจกขึ้นมา มันก็อาจจะไม่ใช่โชคลาภสำหรับเขาแต่เป็นหายนะแทน
ดังนั้นบัณฑิตหนุ่มจึงไม่ได้วางแผนที่จะสร้างกระจกเร็ว ๆ นี้
“สามี เราจะอยู่ในบ้านแบบที่เจ้าพูดถึงได้จริง ๆ หรือ?”
กวานเสี่ยวโหรวถามด้วยความโหยหา
“เจ้าเชื่อข้าเถิด มันจะต้องมีวันนั้นอย่างแน่นอน”
จินเฟิงเองก็กล่าวอย่างหนักแน่น
ตอนนี้เขาอายุเพียงสิบแปดปี ยังมีเวลาเหลืออีกมากที่จะให้เขาได้ใช้ศักยภาพทำสิ่งต่าง ๆ
“ข้าเชื่อเจ้า!”
“กวานเสี่ยวโหรวได้ยินเสียงคนข้างนอกกำลังจะกลับไปทำงาน นางจึงเริ่มกอดคอของจินเฟิงไว้แน่น”
ถังตงตงที่เดินอยู่ด้านนอกอดไม่ได้ที่จะหน้าแดงแล้วเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว
จินเฟิงจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าในคืนนั้
