แผนการในอนาคตของจินเฟิงล้วนจำเป็นต้องใช้เหล็กหรือเหล็กกล้า จินเฟิงเลยอยากจะสร้างเตาหลอมที่ทนต่อความร้อนมากกว่านี้
“ไม่มีปัญหา พรุ่งนี้ข้าจะเข้าไปยังจวนว่าการและขอให้พวกเขาช่วยสอบถามเรื่องนี้ให้”
จางเหลียงพยักหน้า “แต่ว่าเฟิงจื่อ ข้ามีเรื่องจะเล่าให้เจ้าฟัง”
“เรื่องอะไรหรือ?”
“เรื่องมันเกิดตั้งแต่ครึ่งเดือนที่แล้ว มีโจรปรากฏตัวขึ้นที่ถงซานหลายคน ตอนที่ข้าเข้าไปส่งของในเมือง ข้าถูกดักทุบตีด้วยเสาไม้ไผ่หลายครั้งหลายหน” จางเหลียงกล่าว
“เหล่าจาง เช่นนี้ไม่ได้นะ เหตุใดไม่จ่ายค่าผ่านทางให้พวกโจรล่ะ? แบบนั้นพวกมันก็น่าจะยอมหลีกแล้วมิใช่หรือ?”
จงอู่พูดอย่างไม่พอใจ “ท่านอาจารย์ทิ้งหน้าไม้ไว้ให้ท่านตั้งหลายคันมิใช่หรือ? เหตุใดยังไม่สามารถจัดการกับโจรไม่กี่ชีวิตได้?”
นับตั้งแต่ที่จินเฟิงนำกองทัพเถี่ยหลินไปสังหารกองทัพหนานเจิงแห่งตั่งเซี่ยง จงอู่ก็ผยองขึ้นเล็กน้อย
ไม่เพียงแต่เขาเท่านั้น แต่ทหารส่วนใหญ่ในกองทัพเถี่ยหลินทั้งหมดก็เป็นเช่นนี้ พวกเขาไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น
การที่เหล่าทหารมีท่าทีที่หยิ่งผยองเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยสมควรนัก ก่อนที่จินเฟิงจะจากมาก เขาก็ได้เตือนชิ่งไหวเอาไว้แล้ว
สำหรับชิ่งไหวไม่ว่าเขาจะให้ความสำคัญกับเรื่องนี้หรือไม่ จินเฟิงก็ไม่สามารถควบคุมมันได้
“จงอู่ เจ้ารู้ความเป็นมาของโจรกลุ่มนี้อย่างนั้นหรือ? ถึงต้องการกำจัดพวกเขา?”
จางเหลียงจ้องมองไปที่จงอู่โดยไม่รอให้จินเฟิงถาม
