าง หากนางได้ยินคำพูดพวกนี้เข้านางจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
“ไปให้พ้นเชียว!”
จินเฟิงเตะก้นจงอู่ “หม่านชาง ถ้าชายผู้นี้พูดจาไร้สาระอีกก็ไม่ต้องทำดาบให้เขา เข้าใจหรือไม่?”
“เข้าใจแล้ว!”
เพราะหม่านชางก็ยังเคืองอยู่นิด ๆ ที่จงอู่มาลากเขาออกจากที่นอนตอนเช้า แต่ว่าเห็นแก่จางเหลียง เขาเลยไม่กล้าขัดขืนอีกฝ่าย
ตอนนี้เขาได้รับการสนับสนุนจากจินเฟิงแล้วจึงรู้สึกแกร่งกล้าขึ้น “ไม่ต้องกังวล ข้าจะทำดาบให้จงอู่เป็นคนสุดท้ายเลย!”
“ท่านอาจารย์ พี่ใหญ่หม่านชาง ข้าผิดไปแล้ว!”
จงอู่เกรงกลัวในทันที เขาโค้งคำนับจินเฟิงและหม่านชาง
จินเฟิงขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจชายผู้นี้ เขาเดินไปที่เตาหลอมแล้วถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง?”
“เตาของเราต้องใช้เวลาค่อนข้างมากในการหลอมเหล็ก หากเราปรับเปลี่ยนอะไรได้ก็น่าจะดีกว่านี้มาก”
ครั้งที่หม่านชางไปยังเมืองเว่ยโจว งานแรกที่เขารับผิดชอบคือเปลี่ยนเตาหลอมที่ใช้ในค่ายกองทหารช่าง
หลังจากปรับปรุงเตาเผาหลายเตาติดต่อกัน เขาก็ได้สั่งสมประสบการณ์และข้อมูลเกี่ยวกับเตาหลอมไว้มากมาย
“พี่เหลียง โรงตีเหล็กที่ใหม่นั้นสร้างเสร็จแล้วหรือ?”
จินเฟิงหันไปมองจางเหลียง
“สร้างเสร็จแล้ว ตอนนี้เหลือแค่การก่อสร้างบ้านพักอาศัยเท่านั้น”
“เอาล่ะ เดี๋ยวอีกสองวันข้าจะไปทำเตาเผาขนาดใหญ่ รบกวนพี่เหลียงช่วยหาช่างก่ออิฐที่มีฝีมือมาสักคนด้วย”
เตานี้ถูกสร้างขึ้นด้วยความเร่งรีบ หลายส่วนก็เลยถูกสร้างไว้สำหรับใช้งานชั่วคราว
