บทที่ 100 ของขวัญจากจินเฟิง
“พี่เขย ข้าอยากขี่ม้าตัวใหญ่”
เสี่ยวเอ๋อชี้ไปที่ม้าศึกอย่างตื่นเต้น
“ได้สิ อยากขี่ม้าตัวใหญ่อย่างนั้นหรือ”
จินเฟิงยิ้มและอุ้มเสี่ยวเอ๋อขึ้นหลังม้า
เสี่ยวเอ๋อจับอานไว้แน่นด้วยมือทั้งสองข้าง คิ้วของนางเลิกขึ้น ขณะที่ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น
“ช้า ๆ ระวังล้มนะ”
จินเฟิงเตือนแล้วมองไปที่กวานเสี่ยวโหรว
“เสี่ยวโหรว สามีของเจ้ามองมาที่เจ้าน่ะ รีบเข้าไปเร็ว!”
ซานเสิ่นจือยิ้มและผลักกวานเสี่ยวโหรวให้ไปข้างหน้า
กวานเสี่ยวโหรวมีหลายสิ่งที่อยากจะพูดกับจินเฟิง แต่เมื่อถูกซานเสิ่นจือกระตุ้น นางก็หลงลืมสิ่งเหล่านั้นความเขินอายเข้ามาแทนที่ถ้อยคำมากมายทันที
นางเดินหน้าแดงเข้าไปหาจินเฟิง พร้อมจับชายเสื้อของเขาแน่นแล้วกระซิบ “สามี เจ้ากลับมาแล้ว”
ก่อนที่นางจะเริ่มพูดอะไร น้ำตาของนางก็เริ่มไหล
“อื้ม ข้ากลับมาแล้ว”
จินเฟิงยื่นมือออกมาเช็ดน้ำสีใสจากหางตาของกวานเสี่ยวโหรว เดิมทีเขาต้องการสวมกอดนาง แต่เมื่อเขาเห็นว่าใบหน้าของภรรยาแดงมากราวกับมีเลือดอาบ เขาก็ล้มเลิกความคิดนี้
เมื่อรู้ว่ากวานเสี่ยวโหรวเป็นสตรีหน้าบาง จินเฟิงจึงเปลี่ยนหัวข้อและทักทายชาวบ้านที่อยู่รอบ ๆ แทน
ชาวบ้านหลายคนยังคงจุดไฟทิ้งไว้ที่บ้านของตน พวกเขาจึงทยอยแยกย้ายกันไปหลังจากเฝ้าดูความตื่นเต้นอยู่พักหนึ่ง
จงอู่เหลือบมองกวานเสี่ยวโหรวแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม
“ท่านอาจารย์ พวกข้าขอตัวกลับก่อน หากมีเรื่องอะไรท่านส่
