นกับท่านยายของข้าเป็นสหายสนิท ครั้นภายหลังไทเฮาได้เป็นฮองเฮา แม้ฐานะเปลี่ยน แต่สายใยมิตรภาพยังไม่ ยาต ปิ่นคู่นี้คือของที่ฮองเฮาพระราชทานแก่ท่านยายในวันอภิเษก โดยทรง สั่งให้ช่างหลวงสร้างขึ้นเป็นพิเศษ เพราะทั้งสองต่างรักดอกโบตั๋น และปั่นคู่ หมายถึงมิตรภาพดุจพี่น้อง
ทุกคนฟังอย่างเงียบงัน
“เมื่อมารดาออกเรือน ท่านยายจึงมอบปีนนี้เป็นสินเดิม เพื่อให้นางมี หลักยึดในจวนสามี ภายหลังเมื่อมารดาให้กําาเนิดข้ากับเย่อเหรินแล้ว สุขภาพ ก็ทรุด ไม่อาจมีบุตรอีก ปิ่นคู่นี้จึงถูกแบ่งให้พวกเราคนละอัน หวังให้พี่น้อง รักใคร่ดั่งไทเฮากับท่านยาย…
คําพูดนั้นจบลงพร้อมรอยยิ้มบางที่เจือความเย้ยตนเอง พี่น้องรักใคร่ หรือ? ช่างเป็นความหวังที่งดงาม….และช่างห่างไกลความจริง ในชาติที่แล้ว เย่อเหรินเคยทําปั่นของตนหาย แล้วผลักความผิดมาให้นาง นางถูกเฆี่ยนสิบ ไม้ นอนชมครึ่งเดือน ความจริงถูกเปิดโปงภายหลัง แต่สิ่งที่ได้รับมีเพียงคํา สําหนิแผ่วเบาต่อเย่อเหรีนเท่านั้น ตอนนั้นนางยังโง่งม คิดว่าตนได้ความรัก คืนมา บัดนี้หวนคิด…ก็เพียงความฝันของคนที่กระหายความอบอุ่นจนยอม หลอกตัวเอง คราวนี้ นางจะไม่โง่ช้าสอง
“ท่านพี่! ท่านพี่!”
“ท่านพี่! ท่านพี่!”
จ้าวเย่อเพิงเรียกหลายครั้ง
“มีอะไรหรือ?”
นางสะดุ้งเล็กน้อย
“ข้าเรียกตั้งหลายหน ท่านคิดอะไรอยู่?”
จ้าวเข่อหรันยิ้มเย็น
“ก็คิดอยู่ว่าจะจัดการหลิงเอ๋อ อย่างไร”
“ต้องลงโทษให้หนัก!”
จ้าวเย่อเฟ
