บทที่ 93 ทะเลเพลิง
เมื่อกุนซือกลับไปที่กระโจม เขาก็ไปนั่งลงที่โต๊ะและเริ่มคิดถึงมาตรการรับมือ
หน่วยสอดแนมที่ส่งไปสำรวจเขาฮุยหลางกลับมาสักพักใหญ่แล้ว กองทัพขนาดใหญ่ของต้าคังได้ประจำการที่อีกด้านของทะเลสาบจีสุ่ย ซึ่งทะเลสาบแห่งนี้ลึกเกินไปและไม่สามารถข้ามผ่านไปได้
ดังนั้นตอนนี้วิธีเดียวที่จะกลับไปยังตั่งเซี่ยงได้ก็คือต้องเริ่มต้นจากชิงสุยกู่
ชิงสุยกู่ถูกกองทัพเถี่ยหลินปิดล้อม สถานการณ์นี้แทบจะแก้ไขไม่ได้ เว้นแต่พวกเขาจะหาทางข้ามทะเลสาบหรือจัดการกับธนูจ้งหนู่และเครื่องเหวี่ยงหินของอีกฝ่ายสำเร็จ
ทว่าแม้เขาจะนั่งใช้ความคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก็ยังไม่สามารถหาวิธีแก้ปัญหาที่ดีได้
เมื่อหลี่จี้ขุยเปิดกระโจมเข้ามา พลันกุนซือก็เหลือบไปเห็นทหารกำลังฝึกอยู่ในสนามผ่านรอยแหวกม่าน เขาจึงเอ่ยถามทันที
“ท่านแม่ทัพ ท่านคิดว่าอะไรคือวิธีที่ดีที่สุดในการจัดการกับคันศรนั้น?”
“แน่นอนว่าเป็นโล่”
หลี่จี้ขุยถามว่า “เหตุใดท่านอาจารย์จึงเอ่ยถามเรื่องนี้หรือ?”
“ท่านแม่ทัพใหญ่ เราสร้างโล่ที่แข็งแกร่งเพียงพอจะสามารถใช้ป้องกันลูกธนูจ้งหนู่กับเครื่องเหวี่ยงหินได้อย่างนั้นหรือ?”
“ใช่ ธนูจ้งหนู่ก็เป็นคันศรประเภทหนึ่ง เพียงแค่มีพลังการทำลายร้างมากกว่าธนูทั่วไปเท่านั้น เช่นเดียวกับเครื่องเหวี่ยงหิน ตราบใดที่โล่ของเราแข็งแกร่งเพียงพอก็น่าจะช่วยป้องกันได้มิใช่หรือ?”
ดวงตาของหลี่จี้ขุยเป็นประกาย “ท่านอาจารย์ เรื่องนี้ข้าคงต้องขอ
