บทที่ 94 การต่อสู้ขั้นเด็ดขาด!
กองทัพหนานเจิงของตั่งเซี่ยงติดอยู่ในชิงสุยกู่เป็นเวลาสองวัน
ภายในสองวัน หลี่จี้ขุยได้สั่งให้จัวป่านโจมตีภูเขาชิงสุ่ยอีกสองครั้ง แต่พวกเขาทั้งหมดถูกโจมตีกลับและสูญเสียกองกำลังไปมากกว่าหนึ่งพันคน
นอกจากการโจมตีแนวหน้าแล้ว ผู้มีทักษะบางคนถูกส่งขึ้นไปบนภูเขาโดยเส้นทางอื่นเพื่อทำลายเครื่องเหวี่ยงหินและธนูจ้งหนู่ของกองทัพเถี่ยหลิน
แต่จงอู่และผู้เฒ่าจ้าวต่างก็เป็นทหารผ่านศึกในสนามรบ ผู้มีทักษะเหล่านั้นจึงไม่สามารถหาโอกาสได้เลย
และส่วนใหญ่ก็จะถูกฆ่าก่อนถึงไหล่เขา
ในค่ายตั่งเซี่ยง ขวัญกำลังใจของกองทัพนั้นติดลบจนเกือบจะถึงจุดเยือกแข็ง
“ท่านแม่ทัพใหญ่ หากเป็นเช่นนี้ต่อไปต้องแย่แน่ ๆ”
จัวป่านพูดด้วยสีหน้าเศร้า “สหายของเราไม่ได้กินข้าวมาสองวันแล้ว หากเรายังหาอาหารมาประทังชีวิตไม่ได้ พวกเราจะตายกันหมด!”
“แจ้งทางฝ่ายจัดเตรียมอาหารให้ฆ่าฝูงม้าศึกไปก่อน ทุกคนจะได้อิ่มท้อง”
หลี่จี้ขุยออกคำสั่งอย่างไม่เต็มใจนัก
สำหรับทหารม้า ม้าศึกเปรียบเสมือนพี่น้อง ดังนั้นการที่กองทัพสั่งฆ่าม้าศึกจึงเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก
แต่หลี่จี้ขุยไม่สนใจเรื่องนั้นอีกต่อไป
ในคืนวันนั้น ฝ่ายจัดเตรียมอาหารได้ทำการสังหารม้าศึกไปหนึ่งร้อยตัว
ม้าหนึ่งร้อยตัวก็ถือว่าค่อนข้างมาก แต่กองทัพหนานเจิง รวมถึงกองขนส่งเสบียง ช่างฝีมือ และกองอาวุธอื่น ๆ รวมกันเกือบสามหมื่นชีวิต ม้าศึกหนึ่งร้อยตัวจะเพียงพอที่
