จะเลี้ยงพวกเขาได้อย่างไร?
มันแทบจะไม่สามารถบรรเทาความหิวได้เลยด้วยซ้ำ
สิ่งที่แย่กว่านั้นคืออาหารของม้าศึกถูกกองทัพเถี่ยหลินเผาไปแล้วเช่นกัน ประจวบกับพื้นที่รอบชิงสุยกู่เต็มไปด้วยภูเขาสูงชัน แม้ว่าจะเป็นอดีตนายพรานก็ยังไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะปีนขึ้นไป นับประสาอะไรกับม้าศึก
ผู้คนยังสามารถฆ่าม้าและกินเนื้อของมันได้ แต่ม้าจะกินอะไรเป็นอาหารเพื่อยังชีพเล่า?
พวกมันก็ทำได้แค่ทนหิวเท่านั้น
การอดอาหารเป็นเวลาสองวันไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่วันที่หก ในพื้นที่ขนาดใหญ่แห่งนี้ม้าตั่งเซี่ยงเริ่มอดตาย
ในวันที่เจ็ดและแปด ม้าเริ่มทยอยตายมากขึ้นเรื่อย ๆ เนื่องจากความหิวโหย
ในวันที่เก้า เก้าในสิบส่วนของม้าในกองกำทัพสำรวจทางใต้อดอาหารจนตาย
ในหนึ่งวัน ทหารไม่สามารถกินเนื้อม้าทั้งสามมื้อได้
ตอนนี้เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ และอากาศก็เริ่มร้อนขึ้น กองทัพหนานเจิงไม่มีเกลือเพียงพอสำหรับถนอมอาหาร ดังนั้นพวกเขาจึงได้แต่เฝ้าดูม้าเน่าเปื่อยไปเท่านั้น
เมื่อถึงวันที่สิบ ยกเว้นม้าของนายพลหลัก ม้าศึกตัวอื่น ๆ ทั้งหมดขาดสารอาหารจนตาย
แม้แต่ม้าของหลี่จี้ขุยก็น้ำหนักลดลงไปมากเนื่องจากความหิวโหย
“ท่านแม่ทัพใหญ่ ภายในไม่กี่วันนี้เนื้อม้าจะเน่าเสียจนหมด แล้วเราจะไม่มีอะไรกิน”
จัวป่านไปเข้าพบหลี่จี้ขุยและแนะนำ “ในขณะที่พี่น้องยังพอมีกำลังอยู่ เรามาต่อสู้กับภูเขาชิงสุ่ยอีกครั้งเถิด!”
“เจ้าแน่ใจหรือ?”
หลี่จี้ขุยถาม
“…ข้าไม่แน่ใจ”
จัวป
