่านส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้
ในช่วงสิบวันที่ผ่านมา เขาได้ลองทุกวิธีแก้ปัญหาที่คิดออกแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถก้าวขึ้นไปบนภูเขาชิงสุ่ยหรือหนีออกจากชิงสุยกู่ได้
“ชิ่งไหวชั่วร้ายมาก!”
หลี่จี้ขุยลูบหัวคิ้วและถอนหายใจ
เขาและชิ่งไหวเป็นคู่แข่งกัน แม้ว่าชิ่งไหวจะทำให้เขาอับอายอยู่หลายหน แต่เขาก็ยังเป็นกองกำลังหลักที่แข็งแกร่งและเหนือกว่าในท้ายที่สุดเสมอ
แต่ครั้งนี้เขากลับแพ้อย่างหมดรูป
ตอนแรก ทุกคนบอกว่าเสบียงของกองทัพเถี่ยหลินถูกเผา และอีกฝ่ายจะไม่สามารถอยู่รอดได้ภายในสองสามวัน
ผลคือตอนนี้กองทัพเถี่ยหลินมีเสบียงและกองกำลังครบครัน แต่พวกเขากลับกำลังเผชิญกับภัยคุกคามจากความอดอยาก
“ท่านแม่ทัพใหญ่ ไม่ว่าชิ่งไหวจะดุร้ายเพียงใด ทว่าครั้งนี้เราจำเป็นต้องต่อสู้ หากเราปล่อยให้พี่น้องของเราหิวโหยต่อไปเรื่อย ๆ เราจะไม่มีโอกาสรอดอีกต่อไป”
จัวป่านกล่าวว่า “พี่น้องของเราต่างก็เป็นนักรบ อย่างไรการตายในสนามรบก็ดีกว่าการตายด้วยความอดอยากไม่ใช่หรือ?”
“เช่นนั้นเรามาเริ่มการต่อสู้ครั้งใหม่เถิด!”
หลี่จี้ขุยพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้
วันนี้ การต่อสู้ที่โหดร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์เกิดขึ้นในชิงสุยกู่
ชาวตั่งเซี่ยงหลายพันคนเปิดฉากการโจมตีอย่างรุนแรงเพื่อจัดการกับกองทัพเถี่ยหลินบนภูเขาชิงสุ่ย ราวกับว่าพวกเขาหมดหวังที่จะเอาชีวิตรอด
เส้นทางด้านล่างของภูเขา มีศพกองพะเนิน
ภายในหุบเขา มีเสียงหินกระทุ้งตลอดทั้งวันและมีเกวียนถู
