กเผาอยู่ทั่วทุกที่
ในที่สุดชาวตั่งเซี่ยงก็ต้องเสียกองกำลังไปหลายพันนายและจบลงด้วยความพ่ายแพ้
การต่อสู้ครั้งนี้ยังทำลายความภาคภูมิใจครั้งสุดท้ายของชาวตั่งเซี่ยงอย่างสิ้นเชิง
ในวันที่สิบแปดของการถูกขัง เนื้อม้าเน่าเปื่อย และกองทัพของตั่งเซี่ยงก็สูญเสียอาหารมื้อสุดท้ายไปในที่สุด
บนภูเขาชิงสุ่ย จินเฟิงยืนอยู่บนก้อนหินโดยเอามือไพล่หลังและมองดูค่ายตั่งเซี่ยงด้านล่างอย่างสงบ
สนามรบเป็นสถานที่ที่สามารถเปลี่ยนแปลงมนุษย์ได้เร็วที่สุด
ในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน จินเฟิงประสบกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ทั้งภายนอกและภายในจิตใจ
ก่อนที่จะมาที่นี่เขาเป็นบัณฑิตอ่อนแออายุสิบแปดปีที่ต้องทุกข์ทรมานจากอาการใจสั่นเป็นเวลาหลายวันหลังจากฆ่าหัวขโมย
แต่ตอนนี้เขาเป็นฝ่ายสั่งฆ่าคนหลายพันชีวิต หัวใจของเขาไม่มีความหวั่นไหวอีกต่อไป
“ท่านอาจารย์กำลังคิดอะไรอยู่หรือ?”
จงอู่เข้ามาถามอย่างสงสัย
“ข้าสงสัยว่าการต่อสู้ครั้งนี้ควรจะจบลงหรือไม่”
จินเฟิงกล่าวเบา ๆ
“ท่านอาจารย์ ถึงเวลาแล้วหรือ?”
ดวงตาของจงอู่เป็นประกาย และเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น
จินเฟิงไม่ตอบเขา แต่กระโดดลงจากก้อนหินพร้อมเขียนจดหมายและยื่นให้ “หาวิธีส่งมันให้กับท่านโหวโดยเร็วที่สุด”
ที่ตีนเขาฮุยหลาง อีกด้านหนึ่งของทะเลสาบจีสุ่ย ชิ่งไหวกำลังงีบหลับอยู่ใต้ร่มเงาต้นไม้
แม่ทัพฟ่านนั่งอยู่ข้าง ๆ เขา และพลิกตำราทางการทหาร ก่อนเงยหน้าขึ้นมองไปทางชิงสุยกู่เป็นครั้งคราวด้วยส
