บทที่ 92 ตกหลุมพราง
เมื่อรู้ว่ามีธนูจ้งหนู่ของกองทัพเถี่ยหลินอยู่เหนือหัว ทหารม้าทุกคนจึงไม่กล้าขี่ม้า ในทางกลับกันพวกเขากลับให้ม้าเดินนำและซ่อนร่างของตัวเองไว้ด้านหลังม้าให้มากที่สุด
ทหารราบก็เหมือนกัน พวกเขาพยายามซ่อนตัวอยู่หลังเกวียน
กองขนส่งเสบียงของตั่งเซี่ยงรีบเข้าไปในชิงสุยกู่อย่างเร่งรีบ โดยหวังว่าจะผ่านไปได้อย่างรวดเร็ว
ส่วนใครจะตกเป็นเป้าของกองทัพเถี่ยหลินนั้นก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตา
แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจคือขณะที่พวกเขาทั้งหมดรีบไปที่กลางหุบเขา กองทัพเถี่ยหลินซึ่งอยู่เหนือหัวไม่ยิงธนูด้วยซ้ำ
เป็นไปได้ไหมที่ธนูจ้งหนู่ทั้งหมดของอีกฝ่ายจะถูกย้ายไปอีกด้านหนึ่งเพื่อป้องกันการโจมตีบนภูเขา?
หากเป็นเช่นนั้นการเดินทางของพวกเขาจะปลอดภัยและราบรื่น
อาต๋าซึ่งมีหน้าที่คุ้มกันกองกำลังอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
พวกเขาไม่รู้เลยว่าจินเฟิงบนยอดเขากำลังมองลงมาด้วยความเย็นชา
ถัดจากจินเฟิง มีลูกธนูที่บรรจุไว้พร้อมที่จะยิงออกไป
หลังจากยืนยันว่ากองขนส่งเสบียงทั้งหมดมาถึงกลางหุบเขาแล้ว จินเฟิงก็ออกคำสั่งให้โจมตีอย่างใจเย็น
“กองที่สอง ยิง!”
ปัก ปัก ปัก…
ทหารกองทัพเถี่ยหลินที่เตรียมพร้อมมานานแล้ว เหวี่ยงค้อนขนาดใหญ่และกระทุ้งเข้าที่ไกยิง
ตะกร้าบรรจุหินลอยออกไปพร้อมกับเสียงดังกึกก้อง
หากต้องบรรทุกหินขนาดใหญ่เท่ากับอ่างล้างหน้า เครื่องเหวี่ยงหินนี้ก็บรรจุหินได้เพียงก้อนเดียว
เพื่อเพิ
