ดแนมตั่งเซี่ยงจะเก่งกาจเพียงใดก็มีเพียงคนเดียว จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหยุดยั้งการระบายน้ำเพื่อตัดถนนของทหารต้าคังได้
ที่สำคัญ จนถึงตอนนี้ชาวตั่งเซี่ยงก็ยังไม่รู้ว่า เส้นทางสายเดียวของพวกเขาถูกน้ำท่วมหมดแล้ว พวกเขายังคงพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อดับไฟ
ขณะที่ไฟก็ลุกโชนจนรุ่งสางและไม่ดับลง
ขณะที่ควบคุมการดับไฟผมของหลี่จี้ขุยก็ม้วนงอและใบหน้าของเขาดำคล้ำเพราะเขม่าควัน
แต่สิ่งที่ทำให้เขาโกรธยิ่งกว่าคือยุ้งฉางขนาดใหญ่ถูกเผาจนพังทลาย และกระโจมรอบ ๆ จำนวนมากก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน
“จัวป่าน ไปโจมตีภูเขาชิงสุ่ย ข้าต้องการให้กองทัพเถี่ยหลินตายเดี๋ยวนี้!”
หลี่จี้ขุยคำรามด้วยใบหน้าเดือดดาล
“รับทราบ!”
จัวป่านเห็นด้วยและเริ่มรวบรวมกองกำลังทันที
เดิมทีกุนซือต้องการห้ามปรามเขา แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของหลี่จี้ขุย เขาก็ต้องถอนหายใจและยอมแพ้
เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป กองทัพของตั่งเซี่ยงก็เริ่มโจมตีภูเขาชิงสุ่ย
ภูเขาชิงสุ่ยล้อมรอบด้วยหน้าผาสูงชันทั้งสามด้าน มีเพียงด้านทิศใต้เท่านั้นที่มีเส้นทางกว้างไม่ถึงสองจั้งที่สามารถขึ้นไปบนภูเขาได้ เส้นทางนี้จึงกลายเป็นสนามรบหลัก
ทหารตั่งเซี่ยงจำนวนนับไม่ถ้วนกวัดแกว่งมีดพร้าและรีบวิ่งไปตามเส้นทาง
ก่อนหน้านี้จินเฟิงได้ทำการติดตั้งธนูจ้งหนู่และเครื่องเหวี่ยงหินหลายตัวเอาไว้ตามจุดต่าง ๆ แล้ว
เมื่อทหารตั่งเซี่ยงเข้ามาใกล้ธนูจ้งหนู่ในระยะสิบจั้ง จงอู่ซึ่งเป็นผู้กำกับการรบก
