ยู่ในกองทัพเถี่ยหลินมีเพียงพอสำหรับหนึ่งเดือนเท่านั้น
เป็นไปได้อย่างไรที่ยิ่งกินยิ่งเหลือเสบียงเพิ่มมากขึ้น?
ความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือกองทัพเถี่ยหลินอาจสูญเสียกำลังพลครั้งใหญ่ในคืนที่กองทัพตั่งเซี่ยงบุกเข้าโจมตี
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ชิ่งไหวจึงถามอย่างรวดเร็วว่า “จงอู่ได้แจ้งหรือไม่ว่าตอนที่ชาวตั่งเซี่ยงบุกโจมตีคืนนั้นเราสูญเสียพี่น้องไปกี่คน?”
“เขาได้แจ้งมาแล้ว คืนนั้นมีผู้สูญหายหลายสิบคนและมีพี่น้องมากกว่าสามสิบคนได้รับบาดเจ็บ”
หลิวหยางกล่าวต่อ “แต่จากที่ข้าเห็น พี่น้องที่ฝึกซ้อมอยู่บนภูเขาดูเหมือนจะมีน้อยกว่าที่ควรจะเป็นมาก เป็นไปได้หรือไม่ว่าเหล่าจงจะโกหกข้า”
“ไม่มีทาง”
ชิ่งไหวส่ายศีรษะ เมื่อนึกได้ว่าจินเฟิงส่งเสบียงไปที่ภูเขาล่วงหน้า ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย “ท่านอาจารย์ได้บอกเจ้าหรือไม่ว่าเขามีแผนอะไร”
“เขาไม่ได้บอกสิ่งใด…”
หลิวหยางส่ายหัว และจู่ ๆ เขาก็ตบหัวตัวเองพร้อมกับหยิบจดหมายออกมาจากใต้แขนเสื้อ “อย่างไรก็ตาม ท่านอาจารย์ได้ฝากจดหมายมาให้ท่าน”
“หากมีจดหมาย เหตุใดเจ้าไม่นำมันออกมาตั้งแต่แรกเล่า?”
ชิ่งไหวเตะหลิวหยางแล้วคว้าซองจดหมายเอาไว้
“นั่นเป็นเพราะข้าเอาแต่ตอบคำถามของท่านมิใช่หรือ…”
หลิวหยางพึมพำเบา ๆ
จริง ๆ แล้วชิ่งไหวได้ยินเสียงพึมพำของเขา แต่ก็ขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจและรีบเปิดซองจดหมายอย่างรวดเร็ว
เมื่อรู้ว่าตอนนี้ชิ่งไหวกำลังกังวลมาก จินเฟิงก็ไม่ได้ปิดบังแผนการกั
