ุยหลางในชั่วข้ามคืน
ชิ่งไหวได้รับบาดเจ็บจึงเดินเร็วไม่ได้ กว่าพวกเขาจะเดินทางไปถึงที่หมายก็เป็นเวลาก่อนรุ่งสาง
ในเวลานี้จินเฟิงนั่งอยู่บนหินก้อนใหญ่บนยอดเขาชิงสุ่ยเหมือนอย่างที่เคย โดยมองไปทางทิศใต้เงียบ ๆ
เมื่อเวลาประมาณยามเฉิน ห่างไปทางใต้ราวแปดลี้ จู่ ๆ กลุ่มควันสองกลุ่มก็ปรากฏขึ้น
จินเฟิงที่นิ่งมานาน จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับดวงตาที่ส่องประกายสดใส
นี่เป็นสัญญาณที่เขาและสวีเซียวได้ตกลงกันไว้
“จงอู่ จงอู่!”
จินเฟิงกระโดดลงมาจากหินก้อนใหญ่แล้วเอ่ย “ไปเรียกมือยิงธนูจ้งหนู่ทั้งหมดมาหาข้า บอกพวกเขาว่าถึงเวลาเอาชีวิตรอดแล้ว!”
“รับทราบ!”
แม้ว่าจงอู่จะไม่เข้าใจว่าจินเฟิงหมายถึงอะไร แต่เขาก็รีบไปเรียกคนมาพบชายหนุ่มทันที
ในชิงสุยกู่ ขบวนขนส่งเสบียงตั่งเซี่ยงได้เคลื่อนเข้ามาช้า ๆ
โดยมีผู้ที่คุ้มกันเป็นทหารม้าจำนวนหนึ่งร้อยนาย
เมื่อไปถึงกลางหุบเขาก็มีเสียงผิวปากดังมาจากเหนือหัวพวกเขา
เมื่อทหารผู้นำทัพเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นลูกศรขนาดใหญ่พุ่งเข้ามาหา
ก่อนที่เขาจะมีเวลาตอบสนอง ร่างกายของเขาก็กระเด็นออกไปโดยไม่ทันตั้งตัว
